Hockeysters omarmen brons alsof het goud is
Door onze redacteur HANS KLIPPUS 
ATLANTA, 2 AUG. Jacqueline Toxopeus,
doelvrouw van de Nederlandse hockeyploeg, kende Kathryn Johnson wel.
,,Ze noemen haar het scheermes. Dat kind hakt elke rechtsbuiten neer.''
Van jaren terug herinnerde Toxopeus zich dat de Britse verdedigster
destijds de strafballen in de linkerhoek pushte. ,,Maar ze ging nu heel
anders staan. Dus wist ik dat die bal in de andere hoek zou gaan.
Die is van mij, dacht ik.''
Ze stopte de bal met de hand en Nederland greep, zoals bondscoach Tom
van 't Hek het uitdrukte, ,,een plakkie''. De strijd om het brons tegen
Groot-Brittannieuml; werd gisteravond beslist in een strafballenserie.
In de reguliere speeltijd van zeventig minuten was niet gescoord.
Met Tox in het doel kan een strafballenserie bijna niet misgaan.
Toxopeus heeft iets onoverwinnelijks in het rechtstreekse duel met de
schutter. Ze blijft heel lang recht overeind staan en dat brengt de
tegenstander zichtbaar in de war. Ze stopte twee strafballen. Omdat bij
Nederland alleen Dilliane van den Boogaard miste, was dat voldoende.
,,Ik leek heel zeker, maar ik stond op mijn benen te trillen'', bekende
de matchwinnaar.
Toxopeus bezorgde vorig jaar in de EK-finale tegen Spanje Nederland ook
al de zege in een strafballenserie. Tussen toen en nu is veel gebeurd.
De 31-jarige doelvrouw raakte zelfs - in een periode dat de nationale
ploeg niet in vorm was - een periode haar basisplaats kwijt aan Stella
de Heij. Toxopeus was voacute;&oacute;r de Olympische Spelen niet erg
optimistisch. ,,Als we maar geen zesde worden, dacht ik.'' Eenmaal in
Atlanta zag ze toch ineens ,,een medaille aan de horizon gloren''.
Nederland bereikte na de halve competitie de wedstrijd om het brons. Toxopeus: ,
,Toen dacht ik: verdomme, ik wil die plak.''
Ze had in de wedstrijd ook al vier goede reddingen verricht. Het spel
van beide ploegen was zeer pover. Nederland kreeg wel acht strafcorners,
maar ging daar knullig mee om. Na de overwinning was dat allemaal
vergeten. ,,Eind goed, al goed'', zei coach Van 't Hek. ,,Het resultaat
is heilig. In het stadion werd zelfs We are the champions
gezongen.'' Oranje vierde het brons ook als goud. ,,Dat was voor ons het
hoogst haalbare'', concludeerde Van 't Hek. ,,De vlag
hoeft niet uit, maar twee hockeymedailles is een mooi resultaat. Straks
gaat heel Nederland nog hockeyen!''
Van 't Hek had tijdens de strafballenserie zenuwachtig heen en weer
gedrenteld en voortdurend een greep gedaan in de bak met ijsblokjes
achter de dug-out. ,,Het blijft een loterij'', stelde hij vast. ,,Ik ben
ook meer een voorstander van sudden death. Daarbij komen de
emoties los.''
Toch ligt de strafballenserie Van 't Hek wel goed. Hij verloor er in
zijn loopbaan zelfs niet eacute;&eacute;n, niet als speler en niet als
coach. Zeven keer stond hij aan de winnende kant. Voor de serie tegen
Groot-Brittannieuml; had hij al een goed gevoel. Drie
van de Britse hockeysters hadden in juni, als speelsters van Slough in
de Europa-Cupfinale tegen Kampong, gemist. ,,Gisteren gingen ze nog even
strafballen oefenen. Wij hadden het toch wat beter voor elkaar'', zei
Van 't Hek.
De coach had bij de laatste training voor de troostfinale zeven
speelsters aangewezen die voor het nemen van een strafbal in aanmerking
zouden komen. Na het eindsignaal ging hij meteen bij hen langs. Alleen
aanvoerster Wietske de Ruiter zei zich niet zeker te voelen. ,,Ik raakte
gewoon geen bal'', legde ze later uit. Dus viel de keuze op Donners, Van
den Boogaard, Thate, Lewin en Van der Wielen. De vijf kwamen met
Toxopeus, manager Sophie von Weiler en Van 't Hek in een kringetje bij
elkaar op het veld. De coach sprak de speelsters nog even moed in.
,,Iedereen kan missen. We zijn een eind gekomen. Blijf elkaar steunen!''
De tweede Nederlandse strafbal werd gestopt door de Britse keepster
Thompson. Schutter Van den Boogaard barstte in snikken uit, maar de
misser gaf Toxopeus extra kracht. Zij en Van den Boogaard zijn
clubgenoten bij Den Bosch. ,,Ik heb een zwak voor haar'', zei Toxopeus.
,,Daarom wilde ik de volgende bal stoppen.'' Dat gebeurde, veterane
Brown pushte niet zuiver genoeg. Daarna benutten beide ploegen twee
strafballen en bezorgde de koele Van der Wielen Nederland een 4-3
voorsprong.
Vervolgens stopte Toxopeus de push van Johnson, waarna het uitbundige
feest kon beginnen. Kroonprins Willem Alexander rende het kunstgras op
en werd door zestien hockeysters besprongen. Jacqueline Toxopeus genoot
er met volle teugen van. De bronzen medaille betekent een waardig einde
van haar internationale carriegrave;re. ,,Het is h&eacute;&eacute;l
mooi geweest.''
De Australische hockeyvrouwen hebben gisteren de olympische titel
behaald. De ploeg, die in 1994 in Dublin ook wereldkampioen werd, won in
Atlanta de finale met 3-1 van Zuid-Korea. Bij de rust was de stand nog
gelijk: 1-1. In de groepswedstrijden van het olympisch toernooi had
Australieuml; zich al de beste getoond.
