

Voetballen voor een beetje hoop in Suriname






Door onze redacteur HANS KLIPPUS


UTRECHT, 9 JUNI. Ze hadden elkaar gistermiddag op de verzamelplaats als
broers begroet en voor de elftalfoto sloegen ze de armen om elkaars
schouders. Ondanks dat ze waar dan ook in Europa een zwaar seizoen
achter de rug hadden, waren de Nederlandse voetballers van Surinaamse
afkomst, de Suriprofs, naar Utrecht gekomen om een
benefietwedstrijd te spelen voor het armlastige voetbal in hun
vaderland. Maar ze waren er vooral om eens met elkaar te kunnen spelen.


Ze spraken over hun roots. ,,Ik ben Nederlander, maar ik ben ook
Surinamer. En ik verloochen mijn afkomst niet'', zei Clarence Seedorf.
De 21-jarige speler had net de vermoeiende trip met Oranje naar
Zuid-Afrika achter de rug en moet met Real Madrid de Spaanse competitie
nog afmaken. Toch speelde Seedorf, als centrale middenvelder,
gisteravond de hele wedstrijd tegen de All Stars, een ploeg met goede
eredivisiespelers. ,,Ik wilde er per se bij zijn. Op deze manier wilde
ik het Surinaamse voetbal een beetje hoop geven.''

Het gaf Seedorf ,,een heel speciaal gevoel'' in een elftal te spelen met
alleen maar Surinamers. Hij wilde ook absoluut niet verliezen. Dat
gebeurde uiteindelijk wel, met 3-2. Seedorf had na afloop de pest in en
schold op de scheidsrechter die de wedstrijd niet zou hebben aangevoeld.
Ook Frank Rijkaard, de aanvoerder, maakte de negentig minuten vol.
Ondanks dat hij al twee jaar geen serieuze wedstrijd had gespeeld.
Doorweekt van het zweet stapte de veteraan van het veld. ,,Als het niet
meer zou gaan, zou ik stoppen. Maar ik vond het leuk en dus ging het
wel'', zei Rijkaard, die als eerste positief had gereageerd op de
uitnodiging voor het bijzondere duel.

Alle spelers werden na de wedstrijd voor de camera's gesleept van de
dolenthousiaste verslaggevers uit Suriname. Hier is meneer Vanenburg.
En daar komt meneer Helder. ,,Bedankt dat je dit belangeloos heb
willen doen, jongen.

'' Toch is niet iedereen in Suriname trots op de spelers die in
Nederland furore maken. ,,Ik weet'', sprak Seedorf tot het thuisfront,
,,dat er vooral kritiek is op voetballers uit gemixte huwelijken, zoals
Frank Rijkaard. Maar dat is niet terecht. Ook die spelers houden met
heel hun hart van Suriname.''  In totaal stonden er gisteravond acht
Nederlandse internationals en ex-internationals in het veld bij de
Suriprofs. Het was op papier de sterkste ploeg met voetballers
van Surinaamse afkomst die ooit speelde. En het had noacute;g sterker
gekund, maar Bogarde, Davids, Kluivert, Taument, Reiziger eacute;n
Gullit waren oacute;f geblesseerd, &oacute;f hadden verplichtingen met
hun clubs. ,,Want anders hadden ze zeker ook meegedaan. Iedereen wilde
meedoen'', zei trainer Henk ten Cate. Davids en Gullit zaten wel op de
tribune in Utrecht en bezochten in de rust de kleedkamer. ,,Als we echt
compleet waren geweest, dan loopt zo'n wedstrijd heel anders'', wist
Rijkaard.

De gisteren gehuldigde Humprey Mijnals (drie interlands) was in 1960 de
eerste Surinamer die Oranje haalde. Pas 21 jaar later volgden Gullit en
Rijkaard hem op. Daarna ging het snel. In december 1995, tijdens het
EK-beslissingsduel tegen Ierland in Liverpool, was zelfs meer dan de
helft van Oranje, zes man, Surinaams. Er zijn mensen die beweren dat het
Nederlands elftal ooit geheel uit Surinamers zal bestaan. ,,Alles is
mogelijk'', stelt Seedorf. ,,De besten moeten spelen.''

Ingenieur Erik L. Tjon Kie Sim, de voorzitter van de Surinaamse Voetbal
Bond, rekent niet op een volledig Surinaams Oranje. ,,Niet dat er geen
elf goede donkere jongens te vinden zijn, maar zoiets vergt een
psychologische aanpassing. En ik kan me geen Nederlands elftal zonder
blank deel voorstellen. Ik zou al blij zijn met een ploeg met zeven,
acht Surinamers.'' Tjon Kie Sim wilde niets weten van een controverse
tussen de Surinaamse en de Nederlandse spelers bij Oranje, zoals die
tijdens het EK zou zijn ontstaan. ,,Ik zie het anders.'' Hij zei er
onlangs nog met Guus - hij bedoelde bondscoach Hiddink - over te
hebben gesproken.

Om niet onnodig olie op het vuur te gooien, lijkt het geen goed plan om
in de toekomst een wedstrijd tussen de beste Surinamers en de beste
blanke Nederlanders te organiseren. Het zou wel een heel interessante
ontmoeting zijn.

 ,,Maar het is verkeerd als prestige het belangrijkste aspect van zo'n
wedstrijd zou worden'', zegt trainer Ten Cate, zelf zoon van een
Nederlandse vader en een Surinaamse moeder.

Natuurlijk vindt bondsvoorzitter Tjon Kie Sim het jammer dat de
topspelers van Surinaamse afkomst niet voor Suriname, maar voor
Nederland uitkomen. ,,Maar ze zorgen wel voor uitstraling voor onze
jonge natie. Dat is ook belangrijk.'' En volgens de optimistische
bestuurder zal Suriname ook op eigen kracht, met spelers uit de eigen
competitie, de eindronde van een wereldkampioenschap bereiken. ,,Dat
verwacht ik binnen twaalf jaar.''

Dan zal er wel snel veel moeten veranderen. Het voetbal in Suriname
heeft namelijk gebrek aan goed materiaal, goed kader en goede velden. Al
twee jaar ligt de oude hoofdtribune van Heerenveen opgeslagen in
Parimaribo, maar geld om haar op te bouwen als deel van het Andreacute;
Kamperveen-stadion was er niet. Nu door de opbrengst van de
benefietwedstrijd in Utrecht - er waren zo'n 8.500 toeschouwers -
waarschijnlijk wel. ,,We moeten gericht steunen. Zo maar geld geven
heeft geen zin'', zegt keeper Stanley Menzo, gisteren uitgeroepen tot
beste keeper van Belgieuml;. De doelman is een van de weinige Suriprofs
die in Suriname zijn geboren. Mede daarom is Menzo zeer begaan met het
lot van het voetbal daar en het leven in het algemeen.

Menzo behoort ook tot de Surinaamse selectie die vanochtend van Schiphol
naar het vaderland vertrok. Er worden daar de komende tien dagen
wedstrijden gespeeld en demonstraties gegeven. Zakken met materiaal
gingen er mee. Ook de drijfnatte witte shirts die de Suriprofs gisteren
droegen werden ingeladen.









