

Bokser Tuur: missie is volbracht






Door een onzer redacteuren 


ROTTERDAM, 16 JAN. Regilio Tuur stopt met
boksen. De 29-jarige wereldkampioen van de World Boxing Organisation
(WBO) in het supervedergewicht doet afstand van zijn wereldtitel. Dat
maakte hij vanochtend bekend op een persconferentie in Rotterdam.


,,Ik heb altijd gezegd: I'm on a mission. Nu kan ik zeggen:
Mission completed'', zei Tuur vanmorgen in het Feyenoord-stadion.
,,Dit is het mooiste moment uit mijn sportcarriegrave;re, omdat ik
vandaag kan zeggen dat ik alle doelen bereikt heb. Dat is uniek voor
iemand van 29.''

Tuur had op 1 maart in Parijs zijn wereldtitel moeten verdedigen. Een
hardnekkige spierblessure in zijn rechterarm maakte het voor hem
onmogelijk om op die datum in de ring te verschijnen voor een gevecht
tegen uitdager en Europees kampioen Julien Lorcy. Uitstel bleek niet
mogelijk volgens de richtlijnen van de WBO.

Tuur gaat zich toeleggen op de confectie. Als eigenaar van een eigen
kledinglabel opent hij binnenkort filialen in Rotterdam en New York. Ook
wil hij lezingen verzorgen voor het bedrijfsleven. Tuur bokste 47
profpartijen. Drie keer verloor hij, eacute;&eacute;n duel eindigde
onbeslist. Sinds september 1994 is hij wereldkampioen van de WBO.


Eeacute;n verwoestende uithaal op de kin van Kelcie Banks en hij was op
slag een bekende Nederlander. Ruim acht jaar geleden verbaasde Regilio
Tuur de verzamelde bokswereld door in de eerste ronde van het olympisch
toernooi de regerend wereldkampioen uit de Verenigde Staten binnen twee
minuten tegen het canvas te slaan. Zijn naam was gevestigd, zijn
Olympische Spelen waren geslaagd. Maar weinigen herinneren zich dat de
geboren Surinamer in Seoul vervolgens zelf in de kwartfinale sneuvelde.

De memorabele overwinning op Banks brachten de grenzeloze ambities van
de pupil van trainer Jan Schildkamp plotseling in een stroomversnelling.
Het amateurwereldje beu zocht Tuur in het jaar volgend op de Olympische
Spelen zijn heil in de Verenigde Staten, in New York om precies te
zijn - het walhalla van de bokssport. Hij verkoos een bestaan als
profbokser en vond onderdak in de Gleason's Gym in Brooklyn bij
manager-miljonair Bill Bikoff. ,,Ik ga mijn eigen weg'', zo verklaarde
hij zijn stap ruim vier jaar geleden in een vraaggesprek met NRC
Handelsblad. ,,Ik ben altijd al een buitenbeentje geweest.''

In Nederland werd schamper gereageerd op de oversteek van de zelfbewuste
gelukszoeker die inmiddels als Reggie door het leven ging. Wie
dacht Regilio Tuur wel niet dat hij was? Besefte hij wel dat hij min of
meer bij toeval op de Olympische Spelen was beland? Had niemand hem
verteld dat hij weliswaar aardig kon boksen, maar beslist geen
uitzonderlijk talent was? Die jongen met het grote ego zou spoedig weer
met hangende pootjes voor het ouderlijk huis in Hoogvliet staan, zo was
de verwachting.

De sombere voorspellingen spoorden Tuur slechts aan. ,,Toen Columbus
eeuwen geleden weg ging voor een lange reis, wilden ze hem eveneens
opbergen'', zei hij bijna drie jaar terug. Vastberaden beet hij zich
vast in zijn missie. Regilio Tuurrific! Tuur, van 12 augustus
1967 te Paramaribo, creeuml;erde gaandeweg zijn eigen American
Dream. Al op zijn dertiende mijmerde hij over een wereldtitel. In
New York zou hij zijn droom in vervulling laten gaan, vertelde hij tegen iederee
n die het maar horen wilde. In die stad
maakte hij op 27 juli 1989 zijn debuut als professional. Met succes.
Tegenstander Dennis Pantoja ging al in de eerste ronde neer.

Vele overwinningen volgden. Stap voor stap stevende hij af op dat ene
grote, bijna heilige doel: een gevecht om de wereldtitel. In december
1992 veroverde Tuur de Europese kampioensgordel in het supervedergewicht
en twee jaar later  werden zijn inspanningen en trainingsijver beloond.
In 'zijn' Rotterdam, in het sportpaleis Ahoy', versloeg Tuur op 24
september de Amerikaan Eugene Speed op punten. Hij werd de eerste
Nederlandse wereldkampioen boksen. Zelfs wijlen Bep van Klaveren,
voormalig olympisch kampioen en tot vlak voor zijn dood een voornaam
criticaster van Tuur, was daarin nooit geslaagd.

Toch was niet iedereen ingenomen met Tuur, zijn prestaties tussen de
touwen ten spijt. Vooral zijn zo nu en dan wat pedante houding stuitte
op weerzin. Sommigen schilderden hem af als een arrogante blaaskaak die het te h
oog in de bol had. De kritiek richtte zich
verder op de status van zijn bond, de World Boxing Organisation (WBO),
die in de hieuml;rarchie van de versplinterde bokswereld een
ondergeschikte rol speelt. Tuur legde alle kritiek naast zich neer. ,,Je
moet niet luisteren naar mensen die zeggen dat je iets niet kunt'', zei
hij drie jaar geleden in NRC Handelsblad.
Na het behalen van de WBO-titel verdedigde Tuur zijn titel zes keer met
succes. Vier keer gebeurde dat in eigen land. Met zijn Tuur on
Tour-karavaan deed de kampioen achtereenvolgens Groningen, Arnhem,
Amsterdam en Den Bosch aan. Ruim tien jaar nadat Rudy Koopmans en Alex
Blanchard elkaar in Ahoy' bestreden, blies Tuur met veel tamtam het
profboksen in Nederland nieuw leven in. De wereldkampioen profileerde
zichzelf als weldoener en beschermheer van andere vuistvechters uit de
stal van manager Stan Hoffman, de flamboyante Amerikaan die Bikoff
opvolgde. Onder Hoffmans leiding volgden Nederlandse
boksers als Orhan Delibas, Raymond Joval en Don Diego Poeder het
voorbeeld van 'leermeester' Tuur.

De laatste twee jaar verloren de door Tuur geregisseerde boksgala's
steeds meer glans. Het commercieuml;le circus ontaardde in een
plichtmatige voorstelling waarin Tuur steeds vaker de volle twaalf
ronden nodig had om zich mindere goden van het lijf te houden. Ook
intern rommelde het. De zakelijke banden tussen Tuur en
jeugdvriend-bokspromotor Peter Blommaert werden verbroken terwijl Poeder
uiting gaf aan zijn onvrede. De aankondiging van het gala in Den Bosch,
getiteld Tuur  Company, was in zijn ogen een belediging voor hem
en zijn collega's.

Tuur verlegde zijn aandacht naar andere commercieuml;le activiteiten.
Ook buiten de ring ontpopte hij zich als een behendig zakenman. Vooral
de kledingbranche genoot zijn belangstelling. Tuur begon een eigen
kledinglijn bij Adidas. Daarnaast beheert hij zijn eigen fanclub en is
hij de drijvende kracht achter een bedrijf dat Tuur-parafernalia op de markt bra
cht.

Zijn levensloop vertoont opvallende overeenkomsten met het verhaal van
de krantenjongen die het uiteindelijk tot miljonair schopt. Vlak na zijn
geboorte constateerden artsen een ernstige hartafwijking. Tuur zou nooit
in staat zijn om zware fysieke arbied te verrichten, voorspelden zij.
Maar hij overwon het fysieke ongemak.

,,Ik heb mijn belofte waargemaakt'', zei Tuur op zijn persconferentie.
In een door hem persoonlijk opgestelde verklaring somde hij zijn
behaalde doelen een voor een op. Een greep uit de door Tuur opgestelde
conclusie, bestaande uit zeven punten: 'Ik heb de bokssport op een hoger
niveau gebracht voor mijn opvolgers.' En: 'Ik heb door mijn daden het
Nederlandse profboksen gemaakt tot wat het nu is.' Tot slot constateerde
Tuur dat hij de bokssport op zijn hoogtepunt egrave;n ongeschonden de
rug toekeert. 'Boksen is een gevaarlijke sport wanneer je niet voor
honderd procent de ring in gaat.'

Tuurs mededeling kwam vanmorgen niet als een verrassing. De afgelopen weken ston
den bol van de geruchten
over zijn naderende afscheid. Zakelijke beslommeringen en problemen in
de priveacute;-sfeer zouden een voortijdig afscheid van de ring min of
meer onvermijdelijk maken. Tuur weersprak de geruchten. ,,Ik dank God
dat hij mij de kracht heeft gegeven voor wat ik heb bereikt egrave;n de
wijsheid heeft gegeven om vandaag deze beslissing te nemen.''










