


Denver





DE AMERIKANEN zullen zich niets aantrekken van de Europese kritiek op
hun milieu- en arbeidsmarktbeleid, de Chinezen zullen zich niet ongerust
maken over de waarschuwing van de zeven rijke industrielanden en Rusland
om na de soevereiniteitsoverdracht de, zeer jeugdige, democratie van
Hongkong te eerbiedigen, de uitbreiding van de NAVO zal, ondanks
Europese bezwaren, beperkt blijven tot de drie landen die president
Clinton eerder heeft genoemd en het zal nog jaren duren alvorens de G-7
zich tot een volwaardige G-8 heeft ontwikkeld. De uitspraken en het
communiqueacute; van de bijeenkomst in Denver van de G-7-plus hebben
zin voorzover zij de prioriteiten van elk van de deelnemende landen
extra duidelijk maken - overigens zonder dat er uitzicht bestaat op
overeenstemming.


De lof voor het poldermodel wordt intussen enigszins gecirc;nant. President
Clinton prees premier Kok - aanwezig als voorzitter van de Europese
Unie. Kok zelf mocht de 'derde weg' tussen ruig kapitalisme en
commando-economie toelichten. Maar uit de reacties, vooral van Franse
kant, kon worden afgeleid dat de deelnemers hun eigen weg wensten te
gaan. Ten slotte wil Nederland liever niet een voorbeeld zijn dat wordt
nagevolgd, maar huldigt het de stelling dat beleidsconcurrentie de beste
manier is om de eigen belangen te bevorderen. Bovendien zijn de
Nederlanders het onderling oneens wie en wat het poldermodel tot een
succes heeft gemaakt. Als er al zoiets als een poldermodel bestaat. Het
is immers pas achteraf ontdekt.

HET EUROPESE verwijt aan Clinton dat de Amerikaanse banengroei te weinig
kwaliteit toont, klonk absurd. De grote landen van Europa kampen met een
immens werkloosheidsvraagstuk dat de cohesie van hun samenleving
aantast. De Amerikaanse president - die opnieuw bewees al met
eacute;&eacute;n been in de volgende eeuw te staan - bleek niet onder
de indruk.

Meer inhoud had de kritiek dat de Amerikanen de mondiale afspraken over
de bestrijding van het broeikaseffect niet nakomen. Niet dat Europa's
gedrag op dit gebied niets te wensen overlaat, maar de Amerikaanse
economie, in full swing als zij is, schept toch wel de grootste
belasting van het milieu. Clinton gaf er de voorkeur aan te zwijgen,
maar hij had kunnen tegenwerpen dat zijn florissante banenmachine
strenge maatregelen niet toelaat. Althans de marktkrachten in zijn land
zijn die mening toegedaan.De bijeenkomst in Denver was een geschikte
gelegenheid om elkaar de waarheid te zeggen. Dat is gebeurd. En dat is
dan gelijk de winst die kon worden uitgeteld.










