


Geweld in Belgrado





HET HEEFT DE demonstranten in Belgrado allemaal niet geholpen: de
aanmaning van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa
aan het adres van het Servische bewind om de uitslagen van lokale
verkiezingen te respecteren, het dreigement van president Clinton dat
sancties zouden worden toegepast als er geen verbetering in de situatie
kwam en de moed en de hardnekkigheid van de betogers zelf.

Gisteravond en vannacht sloeg de politie van Milosevic op de demonstranten in. H
et
regime heeft zijn geduld verloren en tracht in een uitbarsting van
geweld het initiatief alsnog aan de straat te ontworstelen. Het
Servische bewind staat te kijk voor wat het is: op macht belust, bereid
tot iedere machinatie en verstoken van enig vermogen om de kloof in de
Servische samenleving te dichten.

Wekenlang nu al wandelen dagelijks vele duizenden, op sommige
hoogtijdagen zelfs honderdduizenden door de straten van Belgrado en van
andere Servische steden om aan hun onvrede over het regime uitting te
geven. Het is begonnen met betogingen tegen het onwettig verklaren van
verkiezingen die de oppositie in een aantal belangrijke gemeenten,
waaronder de hoofdstad, een meerderheid hadden verschaft. Aanvankelijk
ging het de demonstranten erom de uitslagen alsnog erkend te krijgen,
maar nu is hun doel zondermeer de verwijdering van het socialistische
bewind.

DE VERWACHTING dat aanhoudende betogingen en druk van buitenaf Milosevic
aan het wankelen zouden brengen, is niet bewaarheid. Het regime mag in
een isolement zijn geraakt, zelfs de steun van de kerk hebben verloren,
zolang de politietroepen de bevelen gehoorzamen trekt het aan het
langste eind.

De buitenwereld staat erbij en kijkt ernaar. Natuurlijk, Milosevic is de
belangrijkste partij geweest in de Akkoorden van Dayton die een einde
maakten aan de oorlog in Bosnieuml;. Dat was een reden om hem te
ontzien zolang hem invloed kon worden toegeschreven op de machthebbers
in de zogenoemde Servische Republiek van Pale. Maar inmiddels heeft de
Servische president voor Bosnieuml; zijn betekenis verloren. De
Bosnische Servieuml;rs voelen zich door Milosevic verraden, de droom
van Groot-Servieuml; is voor hen in een nachtmerrie ge&euml;indigd,
voor de Servische vluchtelingen uit Kroatieuml; en Bosni&euml; niet in
de laatste plaats.

DE ONMACHT VAN het Westen in voormalig Joegoslavieuml; is
spreekwoordelijk. Met gebonden handen tracht het hier en daar iets van
een ordelijke samenleving overeind te helpen. Maar het wezenlijke
vraagstuk wordt omzeild: de consequenties van de grootscheepse schending
van de mensen- en burgerrechten in de afgelopen jaren zijn niet
getrokken. Dat alleen al sterkt Milosevic in de overtuiging dat hij nog
altijd ongestoord zijn gang kan gaan.











