

Medailles betekenen alles en niets






Door onze redacteur HANS KLIPPUS 


AMSTERDAM, 24 DEC. De omhelzing op
Schiphol na terugkeer uit Atlanta was voor Theo Zwerver heacute;t
bewijs dat de gouden olympische medaille zijn zoon gelukkig heeft
gemaakt. ,,Aan de manier waarop Ron me vasthield, voelde ik dat hij echt
voldaan was.''


Meteen na de zinderende finale tegen de Italianen hadden vader en zoon
contact met elkaar via de mobiele telefoon. ,,Bedankt pa. Mooi
hegrave;'', zei de volleyballer met tranen in de ogen. De herinnering
aan dat moment doet ook Zwerver senior ruim vier maanden na dato weer
volschieten. ,,Ik ben vooral blij voor Ron. Hij heeft met die gouden
medaille zijn grote doel bereikt.''

Toen de hele familie, inclusief Ron, later bij hem thuis zat, toonde
Theo Zwerver een videofragment van het sportjaaroverzicht van 1988.
,,Ron zit aan tafel bij Mart Smeets met Van Basten, Koeman en Van
Gennip. Van Gennip had drie keer olympisch goud gewonnen. Ze had die
medailles ergens in een kast liggen. Ron reageerde heel verbaasd. Hij
zou een moord doen voor zo'n gouden medaille.''

Theo Zwerver (nu 59) ging zelf op zijn 35ste volleyballen. Zijn oudste
zoon Ron was toen zeven jaar en kwam niet lang daarna bij dezelfde club,
De Rangers, terecht. Ronnie was lang en broodmager. Bretels zorgden dat
zijn broeken niet afzakten. Theo en Corry Zwerver, zelf 1,85 en 1,72
meter, verbaasden zich niet over zijn lengte. Dochter Ilse was ook al zo
de lucht in was geschoten.

Ron had aanleg voor volleybal. Hij mocht steeds met een oudere
leeftijdsgroep meedoen. Toch wilde hij, zoals al zijn vrienden, liever
tegen een bal trappen. Dus ging hij voetballen bij DCG. Met zijn lengte
bleek Zwerver goed te kunnen koppen, maar echt leuk vond hij zijn nieuwe
sport niet. Hij stoorde zich aan de vele afgelaste wedstrijden en aan
medespelers die niet kwamen opdagen omdat ze met hun ouders naar de
camping gingen. Theo Zwerver: ,,Als Ron iets deed, wilde hij het ook
goed doen. Hij was zeker geen makkelijk mannetje, hoor. Hij had altijd
wel iets op te merken.''

Na eacute;&eacute;n seizoen voetbal koos Ron Zwerver weer voor
volleybal. Maar vader Theo vond dat zijn zoon de Rangers was ontgroeid.
,,Ik ben op de sportpagina's op zoek gegaan naar een goede
volleybalclub. Delta Lloyd AMVJ klonk voor mij als Ajax. Dat vond ik te
hoog gegrepen. Het werd Martinus. Dat bleek in dezelfde hal, de Bankras,
te spelen.''

Bij Martinus viel de 14-jarige Zwerver al snel op. ,,Iedereen ging bij
hem kijken. En ze kwamen ons vragen of zijn leeftijd wel klopte.'' Het
talent werd ook voor de nationale jeugdploeg geselecteerd. Terugblikkend
was voor vader Theo het moment heel belangrijk dat zijn zoon van de
B-jeugd naar de A-jeugd werd overgeheveld. ,,Toen dacht ik: die gaat
misschien wel hele hoge ogen gooien.'' Joop Alberda, de latere
bondscoach, was eacute;&eacute;n van de jeugdtrainers.

Theo en Corry Zwerver wonen nog steeds in het huis in Amsterdam-Osdorp
waar hun drie kinderen opgroeiden. In de slaapkamer pasten de bedden van
Ron en zijn broer Richard maar net naast elkaar. Nu staat er een
kinderledikantje voor de kleinkinderen. Aan de muur hangt een tekening
van Ron. In de gang hangen foto's van het volleybal. Maar verder is er
in het huis weinig uiterlijk vertoon te vinden van de successen van de
zoon. ,,We hebben nog twee andere kinderen en het moet hier geen museum
van Ron worden.''

Theo Zwerver heeft wel van alles bewaard uit de carriegrave;re van zijn
zoon. Zoals de brief van 30 juni 1986 waarin Martinus hem zijn eerste
contract aanbood. De 17-jarige Zwerver kon 9.000 gulden per jaar
verdienen. Later streek hij zo'n bedrag per week op. Zwerver bleef heel
lang bij de nationale ploeg voordat naar Italieuml; vetrok. Niemand
begreep dat, ook vader Theo niet. Zijn telefoon stond roodgloeiend van
de lucratieve aanbiedingen.

,,Ik vond het zonde van het geld. Dus vroeg ik hem wel waar hij mee
bezig was. Ik probeerde hem altijd op voorzichtige toon wat tegengas te
geven. Daar ben je vader voor. Arie Selinger had zelf toch ook voor het
geld gekozen? Maar kwam in die tijd niet aan Arie, hegrave;.''
Eeacute;n keer was vader Theo woedend op zijn zoon. Die speelde toen
met een blessure door op de Olympische Spelen van 1992. ,,Hij had nota
bene al getekend in Italieuml;. Dus nam hij een geweldig risico. Ik heb
hem een grote klootzak genoemd.''

Het was zeker niet altijd feest. ,,Er waren veel hoogtepunten, maar ook
veel dieptepunten. Ik weet bijvoorbeeld dat Ron de avond voor de finale
van het preacute;-olympisch toernooi in 1992 in zijn eentje in een park
in Rotterdam is gaan lopen. Hoe eenzaam moet die jongen zich toen hebben
gevoeld. Dat doet je als ouder pijn.'' Het is allemaal goed gekomen. De
jaren in Italieuml; en bij Oranje hebben Ron veranderd, vindt Theo
Zwerver. ,,Hij is volwassener geworden, menselijker.''

Hij geeft zijn zoon gelijk dat hij een punt achter zijn
interland-carriegrave;re heeft gezet. ,,Dat hij zijn laatste interland
ver weg in Japan speelde, hoort een beetje bij Ronnie. Hij heeft het wat
verlegen karakter van mijn vrouw. Bescheidenheid siert de mens.''

En een mooiere beloning dan het goud van Atlanta is er niet. Theo
Zwerver bekeek op die zondag in augustus de finale met de rest van de
familie bij zijn dochter in Uithoorn. Met oranje petten op en sjaals om
zaten ze in de kamer. Moeder Corry liep na de vierde set naar buiten.
,,Daar heb ik op straat staan bidden. Onze Lieve Heer, het is toch geen
rotjongen.''











