Museeuw huilt en Museeuw lacht
Door onze redacteur JAAP BLOEMBERGEN 
LUGANO, 14 OKT. Het Vlaamse dialect
bereikte alle Nederlandse kranten. In de wandelgangen in Lugano werd het
woord goesting een begrip. Johan Museeuw had geen moraal om nog
langer door te fietsen, beweerde hij vorig weekeinde na Parijs-Tours.
Hij wilde onmiddellijk stoppen met koersen. Een etmaal later had hij
zich bedacht. Een week later won hij op imposante wijze de wereldtitel
bij de professionals. Op zijn 31ste verjaardag zette Museeuw gisteren
een kroon op zijn wielerloopbaan.
De eeuwige twijfelaar is een fantastische coureur. Als het hoofd van
Museeuw niet regelmatig op hol zou slaan, hadden de zware dijen voor een
nog fraaiere erelijst kunnen zorgen. Hij won twee keer de Ronde van
Vlaanderen, hij won Parijs-Roubaix en de Amstel Goldrace, de Leeds
Classic en twee keer het kampioenschap van Zuuml;rich. In het
wereldbekerklassement toont hij zich de laatste jaren de meest constante
rijder. Maar in zijn hart blijft hij een beginneling, die zeer snel uit
zijn evenwicht raakt.
,,De doppen waren doorgeslagen'', verwoordde Museeuw zijn impulsieve
reactie van vorige week. ,,Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed.
Ik kan heel ontgoocheld zijn als iets tegenzit. Meestal weet ik dat te
verbergen, maar in Tours heb ik me even laten gaan. Ik zag het even
helemaal niet meer zitten. Gelukkig hebben mijn familieleden mij weer op
de fiets gekregen. Ze hebben op me ingepraat. Ik draag aan hen de
bloemen op.''
De strijd om de regenboogtrui was een enerverend gevecht tussen een frle
Zwitser en een gespierde Vlaming. De 32-jarige Mauro Gianetti wist zich
gesteund door een betere ploeg en het chauvinistische thuispubliek. Meer
dan honderdduizend toeschouwers stonden langs de kant. 's Ochtends om
negen uur stapten duizenden Italianen uit de trein in Lugano, een
Zwitserse stad met Latijnse allure. Ze hoopten op een herhaling van
1953, toen Fausto Coppi op dezelfde plaats naar de wereldtitel greep. Ze
kregen een wielerspektakel maar geen Italiaanse zege. De sterkste
landenploeg raakte verstrikt in een tactisch steekspel. De bronzen
medaille voor Michele Bartoli was een schrale troost voor de
luidruchtige tifosi.
De Zwitsers kregen waar voor hun geld. Alex Zuuml;lle kwam nogal
klungelig ten val bij de bevoorrading. Tony Rominger speelde op
voorbeeldige wijze de rol van wegkapitein en dirigeerde Gianetti naar de
kopgroep van elf andere renners. Gianetti en Museeuw waren op papier de
sterksten en bleken in de praktijk ook over de beste benen te
beschikken. ,,Mauro was sterker, ik was slimmer'', sprak Museeuw na
afloop.
In januari had Museeuw nog geroepen dat het parcours in Lugano voor hem
te zwaar zou zijn. Hij is sterk bij korte
beklimmingen, de langere hellingen zijn minder aan de krachtmens
besteed. In de Ardense klassiekers heeft hij om die reden dikwijls
verstek laten gaan. Op papier leken de Comano en de Crespera geschapen voor renn
ers die op souplesse naar boven rijden. In de
praktijk kon zwaargewicht Museeuw goed uit de voeten op het gevarieerde
WK-parcours. ,,Als ik een heel goede dag heb, kan ik
overal uit de voeten. Vandaag was zo'n dag'', vertelde Museeuw met een
stalen gezicht. Blijkbaar was hij beter dan voorgaande kampioenschappen.
Museeuw, een specialist in eendaagse wedstrijden, heeft in het verleden altijd z
wak gepresteerd op een WK. Vorig jaar liet
hij zelfs helemaal verstek gaan, uit vrees voor de Colombiaanse bergen.
In Lugano kreeg hij afgelopen week de smaak te pakken. Hij zat elke dag
urenlang op de fiets en genoot van zijn outsidersrol. De bookmakers
hadden hem, de man zonder goesting, over het hoofd gezien.
Voor Gianetti waren de druiven extra zuur. Vorig jaar was hij misschien
wel de sterkste in Colombia, maar als knecht van Pascal Richard moest
hij destijds te vaak in de remmen knijpen. Gisteren voelde hij zich als
thuisrijder verplicht in de aanval te gaan. Het publiek reageerde
luidkeels op elke stemverheffing van de omroeper, wanneer Gianetti weer
eens een versnelling had geplaatst. Na 250 kilometer bleek hij te veel
met zijn krachten te hebben gesmeten. Hij kreeg het zware verzet niet
meer rondgedraaid en wist zich kansloos in de sprint.
Gianetti was de betere klimmer van het tweetal, maar hij kon de ervaren
Belg niet verontrusten. Museeuw vertrouwde op zijn hartslagmeter, die
hij koestert als een metgezel. Telkens als Gianetti achterom keek, trok
Museeuw een grimas om zijn tegenstrever te misleiden. ,,Ik gaf de indruk
dat ik niet meer zo goed was.'' Museeuw vertrouwde op zijn sterke
eindspurt. Voor de ogen van ploegleider Eddy Merckx gooide hij de armen
in de lucht. ,,Johan heeft bewezen dat hij kan klimmen'', sprak de
viervoudige wereldkampioen met een traan over de bleke wangen.
Bondscoach Merckx kon tevreden zijn. Zijn zoon Axel overtrof zichzelf
met een vierde plaats en zal een groot deel van de winstpremie mogen
opstrijken. Net als de Nederlandse ploeg kwamen de Belgen met slechts
twee renners over de finish. Terwijl Museeuw en Merckx jr. elkaar in de
armen vielen, reden Maarten den Bakker en Casper van der Meer een
verloren race. Met een 44ste en een 49ste positie bevestigden ze de
stelling dat de Nederlandse beroepsrenners nog lang niet uit het diepe
dal geklauterd zijn. Belgieuml; beschikt over een paar toppers, van wie
Museeuw als vaandeldrager een zware last op zijn brede schouders voelt.
Bij gebrek aan concurrentie staat hij voortdurend in de schijnwerpers.
Hij wordt op handen gedragen in zijn geboortestreek, waar hij een
loopbaan als garagehouder verruilde voor het wielerpeloton. Museeuw
bouwde een prachtige erelijst op, maar in zijn hart is hij geen
kampioen, daarvoor mist hij uitstraling en zelfvertrouwen. Met zijn
kenmerkende hoge stemgeluid probeerde hij gisteren zijn gevoel van
twijfel te uiten.
 ,,De supporters, de media, iedereen verlangt een overwinning. Kom ik
bij de bakker, wordt er altijd over wielrennen gesproken. Ik wil niet
meer leven met die druk. Ik wil winnen maar ik moet niet meer winnen. Zo
ga ik mijn carriegrave;re afmaken. Het leven is te mooi om altijd onder
druk te staan. Ik ga zeker nog een jaar door, maar als de goesting weg
is kan ik beter stoppen.''
Aanstaande zaterdag verschijnt Johan Museeuw aan de start in de Ronde
van Lombardije. Daarna keert hij terug naar zijn woonplaats Gistel, waar de plaa
tselijke bevolking haar
held zal onthalen met een Westvlaams wielerfeest. Het huldebetoon zou
eventueel tussentijds kunnen worden geeuml;nsceneerd, maar Museeuw
piekert er niet over deze week naar Belgieuml; af te reizen. ,,Zo graag
zit ik niet op de vlieger.''
