Manager Gullit wacht bij Chelsea zware taak
Door onze redacteur JAAP BLOEMBERGEN 
LONDEN, 12 AUG. Zijn lichaam ligt
aan de andere kant van Het Kanaal, zijn geest waart onverminderd rond op
Stamford Bridge. Ruud Gullit is volop aanwezig in het stadion van
Chelsea. Het publiek scandeert zijn naam, het clubblad staat vol met
vraaggesprekken en de verkoper toont zijn T-shirt met de tekst:
Ruud Boys on Tour.
Zelfs de spelers dragen hun held op handen. Scott Minto is een
verdediger met realiteitszin. Hij herinnert zich nog de nerveuze
toestanden in de kleedkamer, bij de entree van Gullit. ,,We wilden het
niet toegeven, maar iedereen was onder de indruk toen hij hier
binnenkwam. Gullit is toch een wereldster, voor wie je groot respect
moet hebben. Als hij weer fit is, behoort hij nog steeds tot de beste
spelers'', zegt Minto. De 33-jarige Gullit is de eerste zwarte manager
in de hoogste Engelse afdeling. Dat hij binnen de lijnen actief blijft,
 is in het Britse voetbal geen uitzondering. De voormalige
internationals Dalglish,Hoddle, Reid en Robson gingen hem voor als
speler-manager. Gullit verklaarde vorige week, tijdens een oefentoernooi
in Nottingham, dat het nog een zware dobber wordt om een basisplaats te
veroveren. ,,Misschien blijf ik wel liever op de bank en jaag ik elke
week de brand in een dikke sigaar.''
Wie zijn medespelers gistermiddag zag ploeteren tegen PSV, beseft dat
Chelsea de voetbalkwaliteiten van Mr Cool nog aardig kan
gebruiken. Het spel van de thuisclub hing als los zand aan elkaar. De
PSV'ers waren veel sterker in de combinaties en verzuimden het
veldoverwicht in meer doelpunten uit te drukken. Graham Rix, de
assistent van Gullit, roemde het spel van PSV zonder zijn eigen spelers
af te vallen. Hij sprak van een prachtige wedstrijd voor het publiek.
Gullit is een volksheld, hoewel Chelsea geen club van het volk is. De
Blue Army heeft een artistieke achterban. Kunstenaars en
galeriehouders winnen het van werklozen en arbeidsongeschikten. Tussen
de Thames en Fulham Road zijn de volkskroegen op een hand te tellen.
Daarom is het des te verwonderlijker dat het stadion een verpauperde
indruk maakt.
Stamford Bridge dateert van 1905, toen de Football Club Chelsea werd
opgericht. De zuidzijde wordt al enige jaren bepaald door een stenen muur en een

houten schutting. ,,Die renovatie duurt nu al twintig jaar'', zegt een
suppoost desgevraagd. ,,Ze zeggen dat het voor de eeuwwisseling klaar
is, maar dan moeten de bouwvakkers niet weer gaan staken.''
Buiten het stadion staat supporter Ron Hockings te keuvelen met een paar
lotgenoten. Op een stenen muurtje ligt zijn levenswerk uitgestald. Alle
uitslagen en alle standen sinds de oprichting in 1905. De meeste
belangstellenden deinzen terug voor de hoge vraagprijs. Dertig pond!
Voor hetzelfde geld kopen ze een treinkaartje voor een uitwedstrijd.
Hockings kan er niet mee zitten. Geld heeft nooit een rol gespeeld in
het leven van de 62-jarige welzijnswerker.
,,Ik verdien er geen cent aan, het is pure liefde. Ik doe alles voor
deze club. Ik heb meer dan tweeduizend wedstrijden van Chelsea bezocht. Overal t
er
wereld. Mijn liefde voor Chelsea is groter dan mijn liefde voor de
vrouwen. Als je daarmee ruzie krijgt, duurt het soms maanden voor je
weer welkom bent. Chelsea is veel trouwer. Daar kun je de week na een
nederlaag gewoon weer terecht.''
Sinds zijn elfde bezoekt de arbeiderszoon de thuiswedstrijden van de
statige voetbalclub. Hockings woonde met zijn ouders aan de zuidoever
van de Thames. Stamford Bridge lag destijds bijna om de hoek. ,,Ik heb
niks met alle snobs die Chelsea bezoeken, maar ik laat me ook niet door
hen afschrikken. Ik was hier al in 1948, toen de meeste kunstenaars nog
niets met voetbal te maken wilden hebben.''
Engelse supporters onder elkaar, het levert altijd aardige discussies
op. Wie was er beter, Peter Osgood of Ruud Gullit? De midvoor van de
beginjaren zeventig, het gouden tijdperk? Of de middenvelder met de
grote passen en de imposante borstpartij? Volgens Hockings verdient
Gullit een pluim voor het aanvaarden van de managersfunctie. ,,Hij staat
dit seizoen met de rug tegen de muur. Op de BBC heeft hij zijn mond vol
van aantrekkelijk voetbal. Als manager kan hij niet achterblijven.''
Gullit heeft zich voor twee jaar verbonden aan de club die al negentien
jaar wacht op een aansprekend succes. In 1955 won Chelsea de landstitel,
in 1971 de Europa Cup voor bekerwinnaars en in 1977 de FA Cup. Drie
hoofdprijzen in veertig jaar is een beetje weinig voor een club met
ambitie. Met de komst van de inmiddels tot bondscoach benoemde Glenn
Hoddle kwam er eindelijk een beetje lijn in het clubbeleid. Vorig jaar
werd Gullit aan de selectie toegevoegd. Met een elfde plaats in de
competitie en een halve-finaleplaats in de strijd om de FA Cup voldeed
Chelsea slechts gedeeltelijk aan de hooggespannen verwachtingen.
Gullit ziet zichzelf nog een seizoen doorvoetballen. De chirurgische
ingreep van dokter Martens, afgelopen vrijdag in Antwerpen, vormt naar
verwachting geen beletsel. Hij verwacht over vier weken weer van de
partij te zijn. Mocht hij volgend seizoen alleen als manager actief
zijn, dan nog zal hij zich alleen met de bal bemoeien. In een Engels
maandblad verklaart hij zijn eenzijdige belangstelling. ,,Dat geknoei
met de papierwinkel, dat is niks voor mij.''
Voorzitter Ken Bates lacht minzaam als hij wordt geconfronteerd met de
woorden van zijn manager. Hij praat liever over de nieuwe tribune,
compleet met winkels en restaurants. De South Stand moet het
paradepaardje worden van de club. Samen met het trainingscomplex
Chelsea Village moet de nieuwe tribune het begin van een nieuw
tijdperk inluiden. ,,We zijn te lang bestempeld als losers.
Chelsea was de club die niet kon winnen. Daar moet verandering in
komen.''
Bates onderstreept dat de prioriteit bij een goede spelersgroep ligt. Op
voorspraak van Gullit heeft hij deze zomer flink in de buidel getast. De
Fransman Leboeuf en de Italianen Vialli en Di Matteo werden voor een
bedrag van dertig miljoen gulden aangetrokken. Naast de Schot Clarke, de
Roemeen Petrescu, de Rus Kharine, de Noor Johnsen, de Welshman Hughes en
de Deen Kjeldberg vormen zij een vreemdelingenlegioen op Engelse bodem.
Een brievenschrijver toont in het clubblad N-side zijn scepsis
over het voetballende allegaartje. ,,De voorzitter beweert dat Chelsea
de hele wereld gaat overnemen. Dat is helemaal niet nodig. De hele
wereld speelt voor Chelsea.'' Gullit voelt zich als veredelde kosmopoliet uitste
kend thuis tussen
alle buitenlanders. Of hij de complete renovatie van Stamford Bridge zal
meemaken, is nog maar zeer de vraag. ,,Ik ga op reis en ik zie wel waar
ik uitkom'', luidt zijn levensvisie.
