Richard Krajicek verdedigt vanaf maandag zijn Wimbledon-titel. De 25-
jarige Nederlander hoopt in Londen definitief af te rekenen met de
critici. 'Misschien word ik pas serieus genomen als ik een tweede
grandslamtitel win.'
'Veel verliezen bracht de wil om weer te winnen terug'
Door onze redacteur ARJEN RIBBENS
ROSMALEN, 20 JUNI. Een smoking neemt hij niet mee naar Londen. Dat is de
goden verzoeken. Zelfs Steffi Graf liet haar moeder altijd pas de dag
voor de finale een mooie jurk meenemen. ,,Als ik zondag over twee weken
weer een smoking nodig heb, vind ik het niet erg om er een te lenen'',
zegt Richard Krajicek met een grijns. De regerend Wimbledon-kampioen is
ontspannen. In het perscentrum van het grastoernooi in Rosmalen voldoet
hij gedisciplineerd aan zijn publicitaire verplichtingen. De
Engelstalige pers bedient hij met een telefonische persconferentie, de
Nederlandse journalisten staat hij in korte broek te woord.
Sinds zijn Wimbledon-zege is Krajicek een vedette over wiens leven
biografieeuml;n verschijnen en televisiedocumentaires worden gemaakt.
Bij de Engelse bookmakers komt die status tot uitdrukking in de
noteringen. Alleen de kansen van Pete Sampras worden bij de wedkantoren
hoger aangeslagen. ,,Vorig jaar waren de verwachtingen nul'', zegt
Krajicek, ,,dat ligt dit jaar duidelijk anders''.
Maandagmiddag om twee uur mag hij als titelverdediger op het centrecourt
van Wimbledon tegen de Duitser Marcello Craca het spits afbijten. Hij
heeft er nog niet wakker van gelegen, hij voelt zich geen favoriet. Dat
is Pete Sampras, zegt Krajicek, de Amerikaanse nummer eacute;&eacute;n
en drievoudig winnaar van Wimbledon. ,,De laatste vijf jaar heeft het tennis dri
e supersterren gekend:
Sampras, Agassi en Becker. Agassi is vooral buiten de baan een ster,
Sampras op de baan.
Becker is in commercieel opzicht de belangrijkste man. Ik ben benieuwd
wat er met de sport gebeurt als hij stopt. Tennis draait voor een heel
groot percentage op de Duitse markt, en met name op Becker.''
De heldenverering die de Duitser ten deel valt heeft komische vormen
aangenomen, vindt Krajicek. ,,Wat Der Boris ook zegt, wat hij ook
doet, het maakt allemaal niets uit. In Halle was hij vorige week
he-le-maal the King. Als hij het centrecourt betrad zat het
stampvol, niemand die zelfs maar wat te drinken ging halen. Als hij nu
de politiek in zou gaan, heeft hij echt een goede kans om het te
maken.''
Hij zou niet graag in Beckers schoenen staan. Krajicek prijst zich
gelukkig dat hij zich alleen een ster voelt als hij tennisles geeft aan
kinderen. Zoals woensdagmiddag in Rosmalen, waar 3.200 kinderen hun
longen voor hem schor schreeuwden. ,,Er is weinig veranderd sinds vorig
jaar. Als grandslamwinnaar gaan sommige dingen wat makkelijker. Ik
logeer in noacute;g betere kamers en ik speel vaak in de tweede of
derde ronde al op centrecourt. Maar het is echt niet zo dat ik bij een
groot toernooi kan eisen op welk tijdstip ik wil spelen. Ik zit niet in dezelfde
 league als Becker en Agassi.''
In de Engelstalige pers is hij dikwijls een eendagsbloem genoemd, een
speler die de beste tien dagen van zijn carriegrave;re toevallig net op
Wimbledon beleefde. ,,Het is moeilijk om mensen tevreden te stellen'', verzucht 
Krajicek.
,,Jarenlang heb ik gehoord: hij doet het leuk, maar waar blijft zijn
doorbraak. En dan win ik eindelijk een grandslam, en dan zeggen ze: ja,
ja, een toevallige overwinning. Misschien word ik pas serieus genomen
als ik een tweede grandslamtoernooi win. Die kritiek raakt me trouwens
niet meer. Ik ben een jaar lang de regerend Wimbledon-kampioen geweest.
En voor de rest van mijn leven ben ik oud-Wimbledon-kampioen. Dat pakt
niemand me af.''
Als hij het toernooi nogmaals wint, belooft hij een serieuze aanval op
de nummer-eacute;&eacute;n-positie. ,,Wat me vorig jaar is gebeurd,
overkomt me geen tweede keer. Als ik opnieuw win, zal ik alleen de
blijdschap voelen en niet meer de opluchting. Ik heb het toernooi
tenslotte al eens gewonnen.'' En als hij slecht speelt? ,,Dan richt ik
me op het heroveren van mijn positie in de toptien.''
Maar waarom zal het misgaan, zegt Krajicek. ,,Serveren gaat goed, over
mijn returns ben ik tevreden. Zoals ik nu speel, zie ik geen reden
waarom ik het niet weer goed zou doen. Als ik niemand tegenkom die echt
beter speelt, ga ik winnen. Ik heb eacute;&eacute;n grandslam gewonnen
en ik zou graag een tweede winnen. Ik voel weer de drang mijn beste
prestatie met een stapje te verbeteren. Van topvijf naar topvier, naar
topdrie. Ik heb ook niet het gevoel dat ik mijn titel ga verdedigen. Ik
raak hem niet kwijt. Dat bekertje mag ik houden.''
Het zijn zelfverzekerde woorden voor een tennisser die vorig jaar na
zijn eerste grote triomf in een diep dal geraakte. ,,Ik had na Wimbledon
het gevoel dat het altijd goed zou blijven gaan. Dat bleek al snel een
illusie. Ik ben de eerste maanden na Wimbledon door een emotionele
achtbaan gegaan. Eerst een combinatie van ongeloof en voldoening. Die
zette de toon voor de volgende fases. Zodra je voldoening voelt is het
moeilijk om te trainen, om je voor honderd procent te geven.
Uiteindelijk stond ik toch weer op de baan, omdat het moest. Maar
waarvoor? Om in de eerste ronde van een toernooi voor pakweg duizend
toeschouwers te spelen? Op Wimbledon stond ik op een volgepakt
centrecourt. Ik was emotioneel en mentaal moe, en daarna ook fysiek.''
Door veel te verliezen kreeg Krajicek ,,als vanzelf'' de wil om te
winnen weer terug. Louterend werkte ook de operatie aan zijn
rechterknie. Na die ingreep in december had hij negen weken vrij, negen
weken om over tennis na te denken. Hij sprak met vrienden, met zijn
Australische coach Rohan Goetzke, en soms staarde hij om drie uur 's
nachts een uur naar het plafond. ,,Als ik mijn attitude niet verander,
heeft het dan nog wel zin om door te gaan? Zulke vragen stelde ik
mezelf. Als je zonder bezieling op de baan staat, kan je beter
stoppen.''
Na die periode van bezinning maakte Krajicek in het voorjaar met
toernooizeges in Rotterdam en Tokio een geslaagde rentree. ,,Uit fysiek
en vooral mentaal oogpunt is het goed voor mij af en toe een pauze in te
lassen. Dit jaar speel ik 22 of 23 toernooien, volgend jaar nog maar
achttien. Door minder te spelen hoop ik me beter te kunnen concentreren.
Maar ik zal altijd een speler blijven die na een toernooizege vrij snel
kan verliezen van een onbekende tegenstander.
Zo ben ik nu eenmaal. Soms is het mijn eigen schuld dat ik verlies, soms
is het pech en soms tref je iemand die beter is. Maar ik win liever een
keer Wimbledon, dan dat ik ieder grandslamtoernooi in de kwartfinale
eindig. Ik moet alleen zorgen dat ik meer uitschieters naar boven
krijg.''
Zijn besluit om minder te gaan spelen, heeft ook te maken met
persoonlijke omstandigheden. ,,Ik zit in een andere fase van mijn leven.
Een paar jaar geleden vond ik het heerlijk om op reis te gaan. Nu vind
ik het een prettig idee om ook tijd door te brengen in mijn eigen
huis.'' Thuis is voor Krajicek vanaf volgend jaar niet langer de
belastingvrijstaat Monaco. De tennisser kocht een huis in Muiderberg en
laat dat momenteel verbouwen. ,,Ik ben in heel veel landen geweest,
nergens is het beter dan hier. De wegen, de hygieuml;ne - Nederland is
een goed georganiseerd en goed gemanaged land. Uit sociaal oogpunt is
het fijn om Nederlander te zijn. Alleen financieel ben je beter af als
Duitser, Engelsman of Italiaan.''
