In de tennishemel ligt terre battue
Door onze redacteur REMMELT OTTEN
PARIJS, 6 JUNI.
De hemel van het graveltennis, het stadion Roland Garros,  ligt in het zuidweste
n van Parijs. Het gravelseizoen voert van Barcelona, via  Hamburg en Rome naar e
en apotheose in de hoofdstad van Frankrijk. Weliswaar  zijn er ook de komende we
ken nog toernoo
ien op terre battue, gemalen baksteen,  bijvoorbeeld in Gstaad en Amsterdam, maa
r de topspelers richten zich dan al  weer op gras en hardcourt. 
 
De weg naar het tennispark Roland Garros begint in het chique zestiende  arrondi
ssement van Parijs. Vanaf metrostation Porte d'Auteuil lopen elke  ochtend tiend
uizenden toeschouwers in de richting van het Bois de Boulogne. Ze  ontmoeten hor
den ongure type
s die doen alsof ze kaarten zoeken ("Cherchez  places?'), maar ook de zwarte mar
kt bedienen. Ze wandelen langs de botanische  tuinen van d'Auteil, over de peacu
te;riph&eacute;rique l'ouest naar de toegangspoorten  die zijn vernoemd naar Suz
anne Len
glen en de "Vier Musketiers'. 
 Het Parijse tennispark is ruimer, charmanter en vrolijker dan dat van  Wimbledo
n in Londen en de US Open in New York, de twee andere hoogtepunten van  het tenn
isseizoen. Bij de Australian Open in Melbourne, die de "grand-slam'  compleet ma
akt, reageer
de de organisatie als eerste op de tennis-boom in de  jaren tachtig. Maar vorig 
jaar werd ook in Parijs de uitbreiding voltooid: een  nieuw stadion met tienduiz
end zitplaatsen en nog eens zeven extra  trainingsbanen. Aan Wimbledon en Flushi
ng Meadow
 wordt momenteel hard gewerkt. 
 Roland Garros is geen beroemde tennisheld, maar een piloot die sneuvelde  bij e
en luchtgevecht in de Eerste Wereldoorlog. Het Franse grand-slamtoernooi  begon 
in 1891, veertien jaar na Wimbledon, tien jaar na de US Open en veertien  jaar v
oor de Austr
alian Open. In het begin mochten alleen Fransen en leden van  Franse tennisclubs
 meedoen. Vanaf 1925 was ook de rest van de wereld welkom.  Drie jaar later bego
n men met de bouw van een echt stadion, op de plek waar  het nu nog ligt. Het St
ade Francais, e
en van de oudste Franse tennisclubs,  doneerde drie hectare grond aan de rand va
n het Bois de Boulogne, op  voorwaarde dat het de naam zou dragen van een van hu
n leden, Roland Garros. 
 Centraal in het Parijse park staat het 17.000 stoelen tellende Court  Central, 
een betonnen bak met details in art nouveau, aan de buitenzijde  begroeid met kl
imop. De gezelligste baan is Court 1, een cirkelvormig  stadionnetje met driedui
zend p
laatsen, waar het publiek dicht op de spelers  kan zitten. Het nieuwe Court A (1
0.000 plaatsen) is dit jaar, in een ceremonie  met Monica Seles, omgedoopt tot C
ourt Suzanne Lenglen, naar de cognac-nippende  tenniskoningin uit de jaren twint
ig. 
 Seles bekende dat ze had genoten van de filmbeelden die ze van Lenglen  gezien 
had. Lenglen danste over de baan in lange, witte jurken. In Parijs,  waar de 350
 lijnrechters en scheidsrechters worden gekleed door couturier  Danieuml;l Hecht
er, is het 
onderwerp tennisjurk een jaarlijks terugkerend  onderwerp. ,,Ik wil dolgraag in 
een jurk spelen'', vertelde Seles. ,,Ik voel  me er veel vrijer in. Maar mijn ei
gen kledinglijn komt pas volgend jaar.'' 
 Bij de deelnemers is de cultuurshock elk jaar het grootst voor debuterende  Ame
rikaanse tienersterren. De hotels waar de tennissers verblijven, het  Sofitel of
 het Concorde-Lafayette hebben nog wel wat weg van Amerikaanse  hotelflats. Maar
 in veel and
ere opzichten verschilt Parijs van Florida.  Jennifer Capriati, die op haar veer
tiende voor het eerst meedeed, keek haar  ogen uit toen bleek dat de excursie na
ar de Notre Dame eindigde bij een  kathedraal in plaats van bij een American-Foo
tballclub
. 
 De ruim 350.000 toeschouwers die jaarlijks het toernooi bezoeken _  verdeeld ov
er veertien dagen kosten de kaartjes 45 tot 300 Franse francs _  hoeven zich tus
sen de wedstrijden door niet te vervelen. De vips hebben  toegang tot Le Village
, het 
sponsordorp, of de Club de President, waar de  traiteur Potel  Chabot zijn gerec
hten serveert. Voor de echte tennisfans is  er ruime keuze bij de diverse buffet
s: van een croques monsieur tot een cr&ecirc;pe  of een frambozenijsje
 van Hauml;agen-Dazs. Het park, met twee elkaar kruisende,  brede flaneerbouleva
rds, is opgefleurd met duizenden bloemen en honderden  bomen. De tuinarchitecte 
verzamelde groen uit de meest exotische windstreken:  abrikozenbomen uit Mantsjo
erije en iepen
 uit de Kaukasus. 
 In de schaduw van het grote stadion ligt het verzamelpunt, Place des  Mousqueta
ires, waar alle uitslagen op de zeventien verschillende  wedstrijdbanen te volge
n zijn en de vier helden in brons zijn gevangen. De  vier musketiers zijn Reneac
ute; 
Lacoste, Henri Conchet, Jean Borotra en Toto  Brugnon. Van 1924 tot 1931 verdeel
den zij onderling de titels in zowel het  enkelspel als het dubbelspel. En passa
nt won het kwartet een half dozijn Davis  Cups. 
 In de laatste decennia hebben de Fransen minder plezier beleefd aan hun  eigen 
helden. Yannick Noah, afkomstig uit Kameroen, was de laatste winnaar bij  de man
nen, in 1983. Francoise Durr de laatste bij de vrouwen, in 1967. De  meest indru
kwekkende na
men sinds de wereldoorlog zijn de Zweedse ijsman Bjouml;rn  Borg, die zes keer z
egevierde, en de al even koele Chris Evert uit de  Verenigde Staten, die het toe
rnooi zeven keer won. 
 De "open Franse' maakt jaarlijks miljoenen guldens winst _ kaartjes,  tv-rechte
n en merchandising van petjes en T-shirts tot een eigen parfum-lijn  en een Peug
eot 406 cabriolet met het groen-witte Roland-Garroslogo. Maar de  ruime fondsen 
voor de tenn
isfederatie hebben vooralsnog geen grote talenten  opgeleverd. 
 In de afgelopen vijf jaren was de belangrijkste graveltitel bij de mannen  voor
 Jim Courier (1991-'92), Sergi Bruguera (1993-'94) en Thomas Muster  (1995), die
 inmiddels alle drie zijn uitgeschakeld. Bij de vrouwen won Steffi  Graf al vier
 keer, en Ar
antxa Sanchez-Vicario al twee keer. Het zijn allemaal  topfitte spelers en speel
sters. ,,In het hedendaagse tennis'', zegt  toernooi-directeur Patrice Clerc van
 Roland Garros, ,,is gravel lichamelijk de  meest veeleisende en de moeilijkste 
baansoort. Je m
oet een volledige  beheersing hebben over je eigen lichaam en geest.''
