


Youp van 't Hek


Afgelopen week werd ik in een Nijmeegese hotelkamer gebeld door het
damesblad Opzij met een aantal vragen over het begrip trouw. Ik
vertelde dat ik een nogal saaie sukkel was. Ik zit twintig jaar bij de
VARA, meer dan vijftien jaar bij platenmaatschappij CNR, tien jaar
schrijf ik wekelijks in NRC Handelsblad, zo lang zit ik ook al bij
uitgeverij Thomas Rap, de Bussumse tandarts Hoogerheide behandelt mij al
zesentwintig jaar en als mijn impresario Joop Koopman nooit met pensioen
was gegaan dan had ik nu nog... Maar dat bedoelde de aardige mevrouw
niet. Ze bedoelde neuken. Of ik ontrouw was in de liefde? Ik herhaalde
de vraag hardop en mijn tourneevriendinnetje, dat net onder de douche
vandaan kwam, schoot onbedaarlijk in de lach.


'U bent niet alleen', constateerde de Opzij-mevrouw en ik legde
haar uit dat dit het kamermeisje was dat moe van het schoonmaken even
een uurtje bij me was gekropen en nu net een frisse douche had genomen,
maar dat ze daar verder niets achter moest zoeken. Ze moest dit zien als
spijbelen. Handig was het niet. Ik wist: volgende maand leest mijn vrouw
in het vakblad voor Drentse theemutsen in de overgang dat ik zo
af en toe op tournee aan een blonde groupie knabbel. Zal dat mevrouw
Clinton ook zo zijn vergaan? Las zij op een ochtend in het plaatselijke
sufferdje dat haar Bill zijn jongeheer op een dronken moment
tevoorschijn had getoverd en bij een vreemde dame op het nachtkastje had
gelegd onder de uitroep 'Kiss it' of had hij het haar zelf al verteld?
Ik legde de mevrouw van de Viva voor uitgewipte provincietaarten
uit dat voor mij ontrouw bestaat uit niet meer samen praten, lachen,
denken, vrijen, enzovoort. Als je man of vrouw al een jaar of wat als
een humorloze koel-vriescombinatie naast je in de echtelijke sponde ligt
en het meest geile van het afgelopen jaar het samen drinken van een
beker warme chocolademelk was, dan lijkt het mij logisch dat je met een
ander tussen de lakens gaat liggen juichen. Maar ik weet dat veel mensen
pas aan ontrouw denken als er daadwerkelijk met een ander wordt gefeest.
Volgens mij is dat het volgende stadium, maar wie ben ik om er een
oordeel over te hebben?

Raar eigenlijk dat je met zo'n wildvreemde mevrouw van dat
versleten tuinbroekenblad over zo'n intiem onderwerp babbelt,
terwijl je vriendin met een kussen in haar mond op je hotelbed ligt te
proesten en je vrouw thuis de geraniums water staat te geven. Is dat
eigenlijk wel zo? Misschien ligt zij op hetzelfde moment met een vurige
minnaar op de hotelkamer naast me of danst ze een heftige tango met onze
groentenspecialist! Geen idee. Wil ik dat eigenlijk wel weten? En hoe
wil ik dat weten? Van mijn vrouw persoonlijk of wil ik haar op heterdaad
betrappen door een keer een uurtje eerder thuis te komen? Via een
roddelblad?

Ik heb begrepen dat het in de showbizz erg in is om je vrouw een
huwelijksaanzoek te doen waar iedereen bij is. Marco Borsato vroeg zijn
mokkeltje op een rondvaartboot en het verslag van het aanzoek stond de
volgende dag in alle arbeidersbladen. En nu heeft de pianist Wibi
Soerjadi, wiens hele oeuvre binnenkort bij Het Kruidvat ligt, in
het bijzijn van de camera's van de Vijf Uurshow in een uitverkocht
Concertgebouw aan zijn manager gevraagd of ze met hem wil trouwen. Het
is een manier. Daarom keek mijn vrouw gisteravond heel raar op in de
Utrechtse Stadsschouwburg. Na mijn vierde toegift vroeg ik het publiek
om de stampende ovatie even te onderbreken, het werd doodstil in de
prachtig verbouwde kunsttempel en toen fluisterde ik naar mijn vrouw op
het balkon: 'Liefste, ik ga van je af.' Zelden heb ik haar zo ontroerd
en opgelucht zien applaudisseren.










