

Lastpak van Amsterdam haalt haar gelijk






Door onze redacteur MARK HOOGSTAD


AMSTERDAM, 26 APRIL. Afgelopen zondag stond Mieketine Wouters een
biertje te drinken in het clubhuis van Pinokeacute;. ,,Komt ineens een
wildvreemde kerel op me af. 'Zeg, jij bent toch die enorme heks van
Amsterdam?' Dan denk ik: jongen, jij kent mij helemaal niet. Jij moest
eens weten hoe loyaal ik ben. Rot toch op.''


Wouters draagt het stempel van een notoire lastpak die slechts oog heeft
voor haar eigen belangen. Die typering lijkt geen toeval voor wie de
carriegrave;re overziet van de 28-jarige hockeyster van Amsterdam. Een
lange reeks van conflicten kenmerkt de loopbaan van het enfant
terrible van de Nederlandse kunstgrasvelden. Wouters kwam in
aanvaring met coaches, trainers en bestuurders. ,,Omdat ik altijd mijn
mond durfde open te doen als de situatie daar om vroeg. Niet in het
belang van Mieketine Wouters, maar in het belang van de ploeg en de
club. Als ik mezelf aan een team verbind, doe ik daar alles voor.''

Het mondige optreden van Wouters leidde tot geruchtmakende affaires,
bijvoorbeeld met de toenmalige bondscoach Bert Wentink. Ruim drie jaar
geleden verwijderde Wentink haar uit de selectie toen Wouters zijn
functioneren aan de kaak stelde in een gesprek onder vier ogen. ,,In
mijn ogen is Wentink niet alleen als bondscoach incapabel, maar hij
blijkt ook niet te vertrouwen'', sprak Wouters later in de pers. Wentink
sloeg terug. Hij noemde Wouters ,,gestoord'' en ,,de weg kwijt''. De
verbannen international dreigde daarop met een juridische procedure
wegens laster, maar zag daar bij nader inzien van af.

Drie jaar later heeft Wouters nog altijd geen goed woord over voor de
voormalige bondscoach. ,,Wat ik hem toen voorspelde, is allemaal
uitgekomen. Het WK liep uit op een mislukking omdat de onderlinge
verhoudingen helemaal scheef lagen. Speelsters gunden elkaar het licht
in de ogen niet en Wentink werkte dat in de hand.''

Sindsdien kwam Wouters nooit meer in actie voor de nationale ploeg. Haar
interlandcarriegrave;re lijkt inmiddels voorgoed verleden tijd, al
vragen velen zich de laatste weken hardop af waarom bondscoach Tom van
't Hek haar negeert. Volgens Wouters speelt haar imago een rol in het
keuzebeleid van Van 't Hek. ,,Het kan bijna niet anders of het heeft met
mijn verleden te maken. Waar zou het anders aan moeten liggen? Met alle
respect voor de anderen, maar deze ouwe taart kan nog makkelijk een
balletje meeslaan met de besten.''

Het is alweer twee jaar stil rond Wouters. Geen ruzie, geen rel, geen
conflict. Anno 1997 slalomt de spits zorgeloos door vijandelijke
defensies. ,,Misschien is alle ellende dan toch nog ergens goed voor
geweest. Blijkbaar heb ik al die confrontaties nodig gehad om mijn
persoonlijke ontwikkeling meer richting te geven. Als mens eacute;n als
hockeyster. Dingen gebeuren niet voor niets. Daar ben ik van
overtuigd.''

Vooral dit seizoen doet Wouters van zich spreken. De oud-international
verkeert in de vorm van haar leven en voert met twintig doelpunten de
topscorerslijst aan. Met haar doelgerichte spel vormt ze het speerpunt
van de ploeg die in de zondag afgesloten reguliere competitie op de
eerste plaats eindigde. Morgen staat Wouters met Amsterdam tegenover
Laren in het eerste halve-finaleduel om de nationale hockeytitel.
Zelfbewuster dan ooit tevoren, beweert ze. ,,Op mijn 28ste weet ik
precies wat ik wil en tegenwoordig moeten ze van hele goede huize komen
om mij van mijn doel af te houden. Zo sta ik in het veld, zo sta ik in
het leven.''

Haar sportieve revival schrijft Wouters grotendeels toe aan de
bezielende leiding van coach Carina Benninga, de
voormalige international die sinds twee jaar de vrouwenploeg van
Amsterdam onder haar hoede heeft. De overgang van Benninga naar de club
uit het Wagener-stadion, destijds niet meer dan een grauwe middenmoter,
werd mogelijk gemaakt door de inspanningen van Wouters. ,,Carina en ik
zijn vriendinnen, okeacute;, maar dat staat los van mijn pogingen om
haar naar Amsterdam te halen. Carina beschikt over een
karrenvracht aan ervaring en twee jaar geleden was zij de enige
kandidate die beschikbaar was.''

Wouters bleek de enige met een voorkeur voor Benninga. Zowel binnen de
club als binnen de selectie bestond verzet tegen een komst van de
recordinternational. ,,Ze wilden geen vrouw en meer van dat soort
onzin-argumenten. Ik ken Carina uit mijn tijd als
international en wist dat zij Amsterdam er bovenop kon helpen. Dat beeld
heb ik altijd voor ogen gehad. Ooit moest het weer goed komen met
Amsterdam en Carina was daarvoor de aangewezen persoon.'' Halverwege het
seizoen 1994-'95 stond Amsterdam onder leiding van interim-coach Eric Groenhart,
 de
opvolger van de kort daarvoor afgezette Marjolijn Bianchi. Boze tongen beweren d
at Wouters ook daarin een groot aandeel
had. Het blijkt een zoveelste misvatting. ,,Ik was Marjolijn Bianchi
juist veel dank verschuldigd. Na alle ellende met het Nederlands team
heeft zij mij op het veld gehouden, want ik overwoog voorgoed te
stoppen. In het begin van het seizoen heb ik tegenover Bianchi
eacute;&eacute;n opmerking gemaakt over een bepaalde tekortkoming in
haar coaching. Vanaf dat moment dacht ze dat ik haar eruit probeerde te
werken. Uiteindelijk heeft Danieuml;lle Koenen de telefoon gepakt, alle
speelsters gebeld en het ontslag van Bianchi ingeleid.'' Interim-coach
Groenhart was volgens de Wouters de verkeerde man op het verkeerde
moment. ,,Onder Bianchi was hij onze looptrainer, hij gaf prima
looptrainingen. Maar daarmee was alles gezegd. Meer kon hij niet, al
weigerde hij dat in te zien.''

In een gesprek met het bestuur wees Groenhart de spits aan als de bron
van het kwaad. ,,Hij drong aan op mijn vertrek. Ik zat echt te
shaken op mijn stoel toen ik dat hoorde. Ik dacht: het zal me
toch niet gebeuren, hegrave;? Eerst uit het Nederlands elftal gezet en
vervolgens ook bij mijn eigen cluppie op straat gegooid.'' Het bestuur
koos uiteindelijk voor Wouters en stuurde de interim-coach de laan uit.
,,In zijn afscheidsspeech heeft Groenhart me daarna nog vergeleken met
Hitler. Dat zegt genoeg.''

Bleef de kwestie-Benninga. Op last van het bestuur moest de selectie
zich in een geheime stemming uitspreken over het aanstellen van
Benninga. Wouters reageerde furieus, maar vond geen enkele medestandster
en richtte zich in een laatste verwoede poging tot de voorzitter.
,,Meisjes van achttien, negentien jaar die nog nooit van Carina Benninga
hadden gehoord en amper een bal konden raken, mochten plotseling hun
mening geven. In de bestuurskamer ben ik bijna letterlijk op mijn
knieeuml;n gegaan voor de voorzitter en heb hem alle zuivere argumenten
opgesomd. Na anderhalf uur zei hij: geweldig zoals jij je voor de zaak
inzet. Je hebt me overtuigd. Ik zal een veto uitspreken.''

Het voorval illustreert de directe aanpak die Wouters zegt voor te
staan. Nee, ze is geen verwend kind dat koste wat het kost haar zin wil
doordrijven. De spits heeft een uitgesproken mening over de
omstandigheden waarin zij haar sport wil bedrijven. ,,En die mening is
grotendeels gebaseerd op ervaring. Ik heb al zo vaak meegemaakt hoe het
niet moet, dat ik denk te weten hoe het wel moet.
Natuurlijk, hockey is een teamsport, maar dat betekent toch niet dat ik
me alles maar moet laten welgevallen?''

Spijt zegt Wouters niet te hebben van de conflicten waarbij zij
betrokken was. ,,Misschien heb ik fouten gemaakt, niet altijd de juiste
woorden gebruikt. Mijn woorden werden ook niet altijd gedragen door goed
spel. Wie goed speelt, heeft veel te vertellen. Maar omdat ik me vaak
niet lekker voelde, kon ik niet goed spelen. Maar spijt, nee, spijt heb
ik niet. Alles wat ik heb gedaan en heb gezegd, deed ik met mijn volle
verstand en altijd met goede bedoelingen. Nooit met de intentie om
anderen te beschadigen. En bovendien: ik sta nog steeds op het
veld en zij niet. Althans lang niet allemaal. Dus helemaal
ongelijk had ik niet.''

Wat blijft zijn de hatelijke opmerkingen. Wouters haalt de schouders op
bij alle vooroordelen. ,,Het raakt me niet meer. Leuk is anders, maar
wat moet ik ermee? Verdriet heb ik genoeg gehad, al willen sommigen
zelfs dat niet geloven. Vaak werd de indruk gewekt alsof ik bewust de
confrontatie zocht en in stilte genoot van alle ellende. En als ik heel
eerlijk ben, het rumoer streelde mij ook wel. Kennelijk heb ik de
afgelopen jaren toch veel teweeg gebracht. Liever de bitch van de
hoofdklasse dan iemand zonder verhaal en zonder verleden. Wat ze ook
mogen zeggen en denken, ze kunnen nooit zeggen dat ik een saaie trut
ben.''









