Nederlands elftal nog niet toe aan grote werk
Door onze redacteur ERIK OUDSHOORN 
PARIJS, 27 FEBR. Het
kwalificatietoernooi voor het wereldkampioenschap mag dan voor het
Nederlands elftal gladjes verlopen, aan het grote werk is Oranje nog
niet toe. Een gerechtvaardigde conclusie na de oefeninterland tegen
Frankrijk die door het team van gelegenheids-bondscoach Jan Rab met 2-1
werd verloren.
Veel meer dan de uitslag doet vermoeden zei het spelbeeld iets over de
krachtsverhoudingen. Het Nederlands elftal stond in Parc des Princes
ondanks een sterk begin voornamelijk met de rug tegen de muur. Het kwam
fysiek, tactisch en qua speldiscipline te kort tegen de Fransen, die
weer een nieuw succesje boekten in de voorbereiding op het
mega-evenement dat ze volgend jaar zelf organiseren.
Jan Rab wees na afloop Clarence Seedorf als zondebok aan. Inderdaad werkte de jo
nge middenvelder van
Real Madrid met de nodige sterallures te vaak aan zijn eigen show.
Daardoor leed hij alleen al in de eerste acht minuten van de tweede
helft zes keer balverlies. Seedorf was een goochelaar wiens trucs
mislukten. Maar in feite deugde er ook weinig van de rest van het team,
dat een kans verloren liet gaan om voor de wereld aan prestige te winnen
met een klinkend resultaat. Rab echter: ,,Seedorf bezondigde zich te veel aan in
dividueel spel. Soms ging hij zelfs
over tot gallery play. Dat bracht onrust in het team.''
Seedorf werd diep in de tweede helft gewisseld. Het Nederlandse elftal
stond toen nog op een 1-0 voorsprong, maar dreigde elk moment onder de
voet gelopen te worden. Rab bracht Overmars in het veld om voorin extra
diepte te creeuml;ren, met de bedoeling de druk op het doel van Edwin van der Sa
r te
verlichten. Het was echter niet meer mogelijk het tij te keren. De
nederlaag bleef beperkt doordat de Fransen onzorgvuldig waren in de
afwerking. Een van de manco's nog in het team van bondscoach Aimeacute;
Jacquet.
Na de mislukte missie op het Europees kampioenschap koesterden veel
spelers van Nederland de illusie dat in een betere harmonie gemakkelijk
de finale bereikt had kunnen worden. En daarin was de uiteindelijke
titelwinnaar Duitsland zeker geen onoverkomelijke hindernis geweest. In
Parc des Princes bewees Oranje echter weer zijn onvolwassenheid. Als het
team op toeren komt, kan het geweldig uithalen. Maar
als een tegenstander het spel van Oranje ontregelt, ontbeert de ploeg
een leider van het type Gullit, Wouters of Koeman die zijn mouwen
opstroopt en de juiste weg aangeeft. Bergkamp kan dat niet, de
gebroeders De Boer (nog?) niet, Jonk niet en zeker ook Seedorf niet.
Waarbij de laatste ook nog eens te veel geldingsdrang heeft, terwijl dat
bij Real Madrid niet het geval is. Daar speelt hij wel in dienst van de
ploeg en bewijst dan zijn waarde.
De strategie die Hiddink vanaf het EK voor Oranje
heeft uitgestippeld, een concept met twee spitsen en aanvallende
halfspelers, werd door de Fransen simpel getorpedeerd. Op de vleugels
kregen Cocu en Seedorf het zwaar te verduren. Daardoor hadden de backs
ook hun handen vol. Met name aan de linkerkant, waar Arthur Numan geen
controle kreeg over Ibrahim Ba en Lilian Thuram.
Op het middenveld, waar Christian Karembeu heer en meester was, leek de aanwezig
heid van twee spelverdelers Jonk en Ronald de Boer een beetje te veel van
het goede. De Boer leed veel balverlies, ook omdat hij de bal niet kwijt
kon. De spitsen Kluivert en Bergkamp zaten gevangen in een trechter.
Daar waar Ajax openingen vindt op de vleugels, liep Nederland zich vast
met halfspelers die over te weinig actieradius beschikten, naar binnen
bogen bij balbezit en vervolgens een zee van ruimte achter zich lieten.
Toch wilde Ronald de Boer het systeem niet afvallen. ,,Hierin moeten we het excu
us niet zoeken. Ik was als rechtshalf ook in
de problemen gekomen, ik had alleen wat meer verdedigd. We hebben te
veel balverlies geleden. Als je zo onder druk komt te staan, moet je
eigenlijk het middenveld overslaan. Of de tegenstander naar je toe
lokken en dan over de vleugels de aanval zoeken. Maar we zijn te vaak
met de bal gaan lopen. Gewoon een kwestie van verkeerde keuzes.''
Het Nederlands elftal begon nog hoopvol. Al in de derde minuut zorgde
een ontketende Dennis Bergkamp voor 1-0. Acht minuten
later had hij Oranje zelfs op een comfortabele voorsprong kunnen
brengen. Hij was na een demarrage keeper Bernard Lama, die voor het
eerst sinds het EK het Franse doel weer verdedigde, al gepasseerd toen
hij op het lichaam van Laurent Blanc schoot. De aanvoerder had zich in een wanho
opspoging op de
doellijn opgesteld en kreeg de bal precies op zijn lichaam. Bergkamp
knalde zo hard mogelijk, maar met iets meer precisie had Nederland op
fluweel gezeten.
Na twintig minuten verloor Oranje de controle over de wedstrijd. De
trage opbouw zonder dieptepasses leidde slechts tot balverlies. De
Fransen trokken zich telkens gegroepeerd terug en bouwden dan een
onneembare vesting op. Maar in de afwerking waren ze in de eerste helft
nog te speels en onzorgvuldig.
Na rust nam de druk op het doel van Van der Sar toe. De keeper was samen
met Jaap Stam de enige die niet in de malaise deelde. Seedorf haalde een
kopbal van zijn vroegere compaan bij Sampdoria, Karembeu, van de doellijn. De be
weeglijke Zidane kreeg een kans die door Van der Sar fraai werd gestopt.
En Reiziger ontving een gele kaart na een overtreding op invaller Pires.
Deze speler van FC Metz nam ook de openingstreffer voor zijn rekening.
Na een scrimmage mikte hij de bal hard in het doel. Het Nederlands
elftal probeerde daarna uit zijn schulp te kruipen, maar het resultaat
was een tegendoelpunt toen er te veel oranje-hemden voor de bal liepen.
Dugar
ry had de afmaker voor het uitkiezen na zijn rush over de
rechtervleugel, hij koos voor Loko die de Fransen de overwinning
bezorgde.
Rab had met zijn collega Jacquet, die negen in het buitenland spelende
internationals in zijn basisteam had, afgesproken dat er onbeperkt
gewisseld kon worden. De stand-in voor de van een operatie herstellende
Guus Hiddink, liet alleen Overmars en Van Bronckhorst invallen. De Feyenoorder v
erving de zwakke Cocu. De spitsen kregen
de maximale speeltijd, hoewel Kluivert nauwelijks inbreng had en
Bergkamp de kwalificatie-interland tegen Turkije in april wegens zijn
vliegangst zal missen. ,,Ik wilde dat de ploeg zich staande hield'',
aldus Rab. ,,Het resultaat was voor mij toch ook belangrijk. Ik had
lange tijd vertrouwen in een goede uitslag'', aldus Rab die ooit droomde
dat hij bondscoach zou worden,
maar nu ontwaakte uit een nachtmerrie.
