Het hoofd dondert als oneindig onweer
Door onze redacteur GUUS VAN HOLLAND 
LAARNE, 7 FEBR. Aan de buitenkant
ziet Krist Porte er gezond uit. Behalve een zenuwtrekje aan zijn
linkeroog wijst niets op een traumatische ervaring. Soms geeft hij met
een beweging van zijn rechterhand aan waar zijn gezicht beschadigd is
geweest. De oogkas rond zijn rechteroog was gebarsten, zijn neus op drie
plaatsen gebroken, zijn rechteroog gezwollen en gevuld met bloed, het
netvlies geiuml;rriteerd maar net niet beschadigd en in zijn hoofd
donderde het als een onweer dat nooit meer voorbij zal gaan.
Zes weken na de zware klap van Gilles de Bilde zijn de wonden aan de
buitenkant van zijn hoofd hersteld, maar aan de binnenkant duizelt en
dondert het soms nog in alle hevigheid. Het gezichtsvermogen aan zijn
rechteroog gaat vooruit: van twintig procent naar tachtig procent.
Aanvankelijk werd gevreesd voor blindheid, maar de oogkas was niet verschoven en
 het netvlies niet beschadigd. Die tragiek
is hem bespaard gebleven.
Afgelopen zondag ging Porte voor het eerst weer naar een wedstrijd van
Eendracht Aalst, tegen zijn oude club AA Gent. Zaterdag had hij nog met
hoofdpijn op de bank gelegen. ,,Maar ik wilde er weer eens bij zijn'',
bekent hij. ,,Ik ben het stadion langs de achterkant binnengegaan om de
drukte te vermijden. Langs dezelfde weg ben ik naar de kleedkamer gegaan
om de jongens te feliciteren met hun overwinning en daarna weer snel
naar huis gegaan. Ik was opgelucht, maar doodmoe. De dokter had me
steeds gewaarschuwd de drukte uit de weg gegaan, maar ik wilde er weer
bij zijn.''
De klap, de pijn, noch de naweeen hebben de belangrijkste plaats in zijn
hoofd gekregen. Hij denkt vooral aan woensdag 19 februari. Dan moet
Porte zich melden bij de oogspecialist. Dan weet hij of zijn
gezichtsvermogen is verbeterd en hij zich kan gaan voorbereiden op een
rentree op het voetbalveld. ,,Maar dan nog is de vraag of ik voldoende
ben hersteld. Want zolang de hoofdpijn terugkeert is elke beweging er
een te veel. Aan hardlopen hoef ik niet te beginnen. Dat schokt te
veel.''
Of hij kwaad is op De Bilde? Nee, niet echt. ,,Hij heeft me gebeld om
zijn excuses aan te bieden. Meestal liet manager Verschueren van
Anderlecht wat van zich horen. Maar de laatste keer is al drie weken
geleden. Ik ben alleen even kwaad geweest toen ik na de klap weer bij kennis kwa
m en zag dat De Bilde nog gewoon meevoetbalde
met Anderlecht. Dat hij mij had mishandeld, dat behalve enkele spelers
van Eendracht niemand zich druk over mij maakte, dat zelfs de
scheidsrechter niets had gezien en dat De Bilde gewoon kon
doorvoetballen en ik niet. Dat vond ik niet eerlijk.''
Porte kan zich de klap niet eens herinneren. ,,Anderlecht mocht een strafschop n
emen. Zetterberg zou 'm nemen. De Bilde
stond naast me en liep ineens achter me langs het strafschopgebied
binnen. Ik trok hem aan z'n shirt, hij draaide zich om en sloeg. Verder
weet ik niets meer. Maar hij moet verschrikkelijk hard hebben geslagen,
anders breek ik niet zoveel. Vorige week ben ik naar VTM (Vlaams tv-
station) geweest om de wedstrijd op beeldband te zien. Toen zag ik hoe
hard hij sloeg, met de volle vuist. Ik zag dat ik in de wedstrijd maar
eacute;&eacute;n keer in de buurt van hem ben geweest. Revanche op mij
was het niet. Ik weet wel dat De Bilde steeds werd uitgejouwd door
Eendracht-supporters. Hij heeft bij Eendracht gespeeld, vandaar. Ik denk
dat hij door die supporters overstuur is geraakt.''
Wat voor belang heeft hij er nog bij Bilde te
achtervolgen? ,,Er is druk op mij uitgeoefend door mensen die mij
opbelden en schreven, en door de pers om De Bilde slecht te maken, om
hem de zwaarste straf te laten krijgen. Ik nam me voor me door niemand
te laten beinvloeden. De Bilde heeft me aan de telefoon gezegd dat hij
vond dat ik ook niet vrijuit was gegaan en dat ik dat moest toegeven. Ik
heb hem geantwoord: 'Je wilt van het slachtoffer de dader maken.' Ik
werd uitgenodigd voor het gala van de beste voetballer van Belgieuml;.
Maar ik was niet in staat om te gaan. Ik zag op tv hoe De Bilde zijn
excuses aanbood en zei dat hij niet wist wat hem had bezield om mij een
klap te geven. Ik vond het erg voor hem, maar verder deed het mij
niets.''
Porte werd bedolven onder reacties van mensen die hem verweten dat hij
De Bilde had beschermd. De straf voor de Anderlecht-speler (schorsing
tot 31 maart) werd te licht bevonden. ,,Het enige waaraan ik dacht was
dat ik verliezen zal lijden. Premies van de wedstrijden en mogelijk
zelfs afkeuring voor het voetbal. Wat moet ik dan? De schade zou op
Anderlecht verhaald kunnen worden. Maar ik heb begrepen dat Anderlecht
zich daaraan onttrekt en De Bilde wil laten opdraaien. Zeker nu hij naar
PSV gaat. Hoeveel geld de schade bedraagt is afwachten. Ik ben nu 28
jaar. Toen ik 17 was ben ik van school gegaan om profvoetballer te
worden bij AA Gent. Ik heb bij Antwerp gespeeld, een
half jaar bij Eendracht, ik heb alle nationale elftallen doorlopen,
behalve de Rode Duivels. Ik kan niets anders dan voetballen. Ja, ik kan
trainer worden. Want voor trainer heb je in Belgieuml; nog geen diploma
nodig.''
Sinds kort woont hij met zijn gezin in een nieuw huis in Laarne, een
dorpje nabij Gent. Porte is er geboren en opgegroeid. De hele dag
thuiszitten roept gemengde gevoelens op. ,,Een paar jaar geleden heb ik
een jaar thuisgezeten na twee operaties aan de achillespezen. Gelukkig
kan ik na die klap weer een beetje televisie kijken. Nu heb ik tijd voor
de kinderen en mijn lief. Dat maakt het leven zeer draaglijk.''
Hij gooit een blok hout in de kachel en neemt zijn dochter op schoot.
,,Ze is weer een beetje gewend. Toen ik na vijf dagen uit het ziekenhuis
kwam zat mijn gezicht helemaal in het gips. Ze wist niet wat er met mij
gebeurd was, ze geloofde niet dat ik het was. Ze dook weg achter de
bank, bang voor het monster. 's Avonds kwam ze uit bed om te kijken of
het wel echt papa was.''
Krist Porte wil nog iets vertellen over Gilles de Bilde. ,,Zonder die
affaire was hij nooit van Anderlecht naar PSV gegaan. De Bilde wordt er
financieel rijker van, Anderlecht ook en PSV zal er ook van profiteren.
Ik ben niet haatdragend. Maar ik zit hier wel thuis te wachten of ik
ooit nog voetbal, terwijl de heren mooi weer spelen. Maar ik wil niet
jammeren. Zo ben ik niet.''
