Angenent is een sporter pur sang en geen vrolijke Frans
Door onze redacteur WARD OP DEN BROUW 
LEEUWARDEN, 6 JAN. Zijn
overwinning in de Elfstedentocht was voor Henk Angenent een kwestie van
logica. Nog geen 48 uur voor de start van de wedstrijd van zijn leven
moest hij genoegen nemen met de tweede plaats in de Westlandmarathon.
Een paar dagen daarvoor was hij derde geworden op het Nederlands
Kampioenschap op natuurijs, in Ankeveen. ,,Dat wordt dan drie, twee,
eacute;&eacute;n'', voorspelde Angenent donderdagmiddag.
De schaatsenrijder uit Alphen aan den Rijn is geen bluffer. Hij
beschikte al dagen over sterke benen. ,,Ik heb me, denk ik, nog nooit zo
sterk gevoeld als deze week.'' Zaterdag bleef hij ,,lekker draaien, ook
tegen wind''.
Gisteravond stond hij weer op het ijs, voor de Grote Prijs van Alphen.
Angenent was na een half uur en vijf ronden de snelste van elf
deelnemers, voacute;&oacute;r zijn trainingsmaatje Ruud Borst.
Nederland heeft niet de winnaar gekregen die het wilde hebben, zei een
verslaggever van het dagblad voor Rijn en Gouwe, een krant met
een grote oplage in Alphen aan den Rijn. Erik Hulzebosch was de
gedoodverfde winnaar, de kleurrijke kraandrijver uit Gramsbergen,
Overijssel. Maar hij legde het op de Bonkevaart af tegen de
spruitjeskweker annex veehouder die 29 jaar geleden in Woubrugge werd
geboren. Nu hij de titel van Evert van Benthem heeft overgenomen, is
Angenent opeens een bekende Nederlander geworden. Hij hoeft niet per se
het middelpunt van de belangstelling te zijn, ,,maar je ontkomt er niet
aan''. Angenent is volgens zijn echtgenote Sannah ,,behoorlijk nuchter,
net als Evert''. Hij meent dat hij de uitstraling mist van Erik
Hulzebosch, die commercieel gezien de aantrekkelijkste winnaar zou zijn
geweest, maar dat interesseert hem niet, zegt Angenent thuis,
zondagmiddag laat in zijn rijk versierde hoekwoning in Alphen aan de
Rijn. De Elfsteden-winnaar vergelijkt zichzelf met Miguel Indurain: geen
vrolijke Frans, wel een topsporter pur sang,
 zonder franje.
,,Iedereen zegt dat de sterkste heeft gewonnen, de sportman. Zoals
Hulzebosch kan ik niet zijn, hij is een komediant, die altijd met
commercie bezig is. Hij had bij wijze van spreken het commercieuml;le
draaiboek al klaar. Ik denk dat gisteren zijn wereld is ingestort.''
Angenent zegt het zonder een spoor van leedvermaak. Met verzoeken om in
televisieprogramma's te verschijnen of commercieuml;le activiteiten
heeft hij zich nog niet beziggehouden. Vanochtend heeft hij daarover in
alle rust met zijn zaakwaarnemer en oud-schaatser Hein Vergeer
gesproken.
Achter de eindstreep wachtten ploegleider Henk Heetebrij, Sannah en
dikke zoenen van staatssecretaris Terpstra en een understatement van
minister Jorritsma: ,,Dat ging mooi op het laatst!'' Zijn moeder was er
ook snel bij. Pas zaterdagochtend was ze in Woubrugge in de auto naar
het noorden gestapt, met de ouders van Sannah, omdat haar zoon in de
kopgroep reed. Vader Angenent bleef bij de koeien en de tv.
Henk Angenent was ooit springruiter. Hij verkoos een carriegrave;re als
marathonschaatser. Gek van paarden is hij nog steeds, hij bezit er vier:
twee fokmerries en een paar nakomelingen. Angenent houdt ook van zijn
koeien, hij is immers een ,,dierenmens''. Dat blijkt op de boerderij die
hij in Woubrugge met zijn vader drijft, en uit een grote kleurenfoto in
de woonkamer, gemaakt op zijn trouwdag. Met bruid Sannah zit hij gehurkt
naast een bonte koe. Koeien melken en voederen is het enige dat Angenent
in de winter op de boerderij doet sinds voor de kerstdagen de negen ton
spruiten zijn binnengehaald. De rest van de tijd staat hij op de
schaats.
Dat de Elfstedentocht een sportieve winnaar kent, bleek toen
medevluchter Piet Kleine ten val was gekomen. Angenent riep zijn
collega's op om even te wachten.
 ,,Het is een ongeschreven wet dat je op elkaar wacht als er iemand
valt.'' Voorlopig zouden de leiders samen verder gaan. ,,Henk heeft een
heel groot hart, hij staat voor iedereen klaar'', zei Sannah na afloop.
Waar dat nog meer uit blijkt dan uit zijn collegialiteit op het ijs?
,,Soms denkt hij te veel aan mij en te weinig aan schaatsen.''
Bij de kooi waarin de wedstrijdrijders zich zaterdagochtend al enkele
uren voor het begin van de Elfstedentocht hadden verzameld, zei
Angenents ploegleider Henk Heetebrij dat het credo die dag ,,ieder voor
zich en God voor ons allen'' zou luiden. Angenent stond er in het midden
van de kooi kalmpjes bij. Op de vraag of hij goed geslapen had, trok hij
een zuinig gezicht. ,,
Gisteravond ging hij om half negen naar bed en om drie uur was hij
wakker'', zei Sannah na afloop. ,,Hij heeft heerlijk geslapen.''
Zenuwachtig was Angenent niet. Hij had de Elfstedentocht, zijn eerste
wedstrijd van 200 kilometer, nooit gereden en vertikte het om de route
uitgebreid te verkennen. Daags voor de tocht bekeek hij de startplaats
en de eerste meters die in de duisternis moesten worden afgelegd. ,,Als
je gaat verkennen, word je daar alleen maar zenuwachtig van.''
Recente uitlatingen van Angenent over de vijftiende Elfstedentocht doen
na zaterdag curieus aan. Nadat in februari vorig jaar was besloten om
geen Elfstedentocht te organiseren, terwijl het volgens velen wel had
gekund, vroeg hij zich af of het nog wel verstandig was ooit nog een
Elfstedentocht te organiseren. ,,In 1986 liep het al uit de klauwen, het
is te gek geworden'', zei hij destijds in deze krant. ,,Stel je voor dat
er een man of vijf ontsnapt en er stapt duizend man het ijs op. Wat
gebeurt er dan? De achtervolgers komen er dan nooit meer door.''
Deze keer vond Angenent het eigenlijk te vroeg in het seizoen voor de
Tocht der Tochten. ,,Hoe langer het duurt voordat ie komt, hoe mooier
het is'', sprak hij een week geleden. ,,Bovendien, als je al snel een
Elfstedentocht rijdt, val je daarna in een groot gat.'' Daar is Henk
Angenent na zaterdag 4 januari niet meer bang voor.
