Volleybalreus voelt zich misbruikt
Door onze redacteur MARK HOOGSTAD 
UTRECHT, 2 JAN. Met zijn imposante
gestalte was hij de afgelopen jaren de verpersoonlijking van de
Lange Mannen. Martin van der Horst, lengte 2 meter 14, maakte sinds
1989 onafgebroken deel uit van de selectie van bondscoach Joop Alberda.
Maar terwijl de volleybalreuzen in Atlanta hun finest hour beleefden,
vierde de boomlange middenblokkeerder vakantie in Hongarije. ,,Min of
meer bij toeval hoorde ik daar van de finale. Toen ben ik wel even
achter de tv gaan zitten natuurlijk. Na de laatste klap was het
slikken.''
Achter de luidbejubelde gouden medaille gaat een hoop leed schuil. Van
der Horst speelde in zeven jaar ruim driehonderd interlands. Aan de
vooravond van de Olympische Spelen in Barcelona raakte hij zijn
basisplaats definitief kwijt. Toch was zijn positie binnen de nationale
ploeg sindsdien onomstreden. De 31-jarige international werd de ideale
invaller - iemand die nooit een onvertogen woord liet vallen en iemand
op wie de coach altijd een beroep kon doen. Groot was daarom zijn
verbazing toen hij op het laatste moment afviel voor de Olympische
Spelen. ,,Bij die mogelijkheid heb ik nooit ook maar eacute;&eacute;n
seconde stil gestaan.''
Een maand voor het begin van het olympisch volleybaltoernooi gaf Alberda
om ,,technische redenen'' de voorkeur aan Mike van de Goor, de jeugdige
maar internationaal onervaren middenspeler van landskampioen Dynamo uit
Apeldoorn. Van der Horst nam met verbijstering kennis van de
onheilstijding. ,,Helemaal perplex was ik. Ik wist geen stom woord meer
uit te brengen. Het nieuws wilde maar niet tot me doordringen. Pas
later, veel later, besefte ik dat het ineens gedaan was met mijn
interlandcarriegrave;re. Ik had graag zelf een punt achter mijn
loopbaan gezet, nu deed iemand anders dat voor mij.''
Alberda's beslissing volgde op een turbulente periode in de sportieve loopbaan v
an Van der Horst. Met zijn club, het
Duitse ASV Dachau, was hij kort daarvoor voor het tweede opeenvolgende
jaar landskampioen geworden. Daarnaast drong de ploeg uit Beieren tot
veler verrassing door tot de finale van de Champions League. Daarin
verloor het team van aanvoerder Van der Horst van het ongenaakbare Las
Daytona Modena, de Italiaanse werkgever van onder anderen Bas van de
Goor. De nederlaag werd begroet met een glimlach. ,,We hadden onszelf
overtroffen. Een of ander provincieclubje dat plotseling in de finale
van Europa Cup staat, dat was natuurlijk wel even wat.''
Daags na het behalen van de Duitse landstitel hing Alberda aan de lijn.
,,'Gefeliciteerd Martin, doe maar lekker rustig aan. Je hebt het druk
gehad. Je hoeft niet mee naar Italieuml;, ik neem Mike mee. Ik zie jou
volgende week op de training.' Nou prima, dacht ik. Op dat moment had ik
geen reden om achterdochtig te zijn. Ik vond het eigenlijk wel geschikt
van hem. Die finale om de landstitel ging over vijf wedstrijden dus een
beetje rust kon ik wel gebruiken.''
Zijn afwezigheid in het tweeluik tegen Italieuml; was niet de eerste
keer dat Van der Horst ontbrak in de wedstrijdcyclus
om de World League. Omdat de nationale ploeg van Duitsland begin mei een
olympisch kwalificatietoernooi speelde, werd de competitie zes weken
stilgelegd. Van der Horst benutte de periode om mee te trainen met de
Nederlandse selectie.
Na vier weken meldde hij zich weer in Beieren terwijl Nederland zich
opmaakte voor de eerste groepsduels in de World League. ,,Alberda had me
verzekerd dat mijn afwezigheid geen gevolgen zou hebben voor de
samenstelling van zijn selectie voor de Olympische Spelen. De beslissing
zou pas vallen na de laatste twee groepswedstrijden tegen Bulgarije. Als
ik terug was, kreeg ik een eerlijke kans om mezelf te bewijzen. Dat was
de toezegging.''
Het liep anders. Drie dagen voor de dubbelwedstrijd tegen Bulgarije
kreeg Van der Horst te horen dat de keuze niet op hem, maar op Van de
Goor was gevallen. ,,Alberda vroeg nog wel of ik voorlopig bij de ploeg
wilde blijven. Voor het geval er blessures zouden optreden. Dat heb ik
gedaan, maar na een paar dagen begon het lampje te branden. Dit heeft
geen zin, besefte ik. Misschien leuk voor een achttienjarige, maar niet
voor iemand van mijn leeftijd. Ik zag het niet zitten om de hele zomer de rol va
n joker te vervullen. Halverwege de
krachttraining ben ik toen opgestapt. 'Als je me nodig hebt, dan weet je
me te vinden', heb ik nog tegen Joop gezegd.''
Van der Horst voelt zich misbruikt. ,,Het besluit was al genomen voordat
ik terug was in Nederland en dat heb ik Alberda ook verteld. Zo van: ik
kan me niet voorstellen dat jij die beslissing hebt genomen op basis van
die twee trainingen. Daar gaf hij geen antwoord op. Voor mij was het
toen duidelijk. Ik voel me gewoon genaaid. Als hij me voor de keuze had
gesteld: of het nationale team of de Duitse competitie, nou, dan was ik
niet zomaar terug gegaan naar Duitsland.''
Van der Horst is bezig aan zijn vijfde seizoen in de Duitse competitie.
In Beieren geldt der Dachauer Turm (de Toren van Dachau, red.) als een
van de dragende spelers. Over een half jaar loopt zijn contract af. Van
der Horst heeft geen flauw benul wat hem daarna te wachten staat. ,,Onze
coach zegt voortdurend: je mag hier blijven spelen tot je een oude man
bent. Wat dat betreft heb ik nog
even te gaan. Maar stoppen of doorgaan, over die vraag buig ik mij de
komende maanden.''
