


Een vliegende start





BINNEN EEN WEEK heeft de nieuwe Labour-regering van Tony Blair de koers
van Groot-Brittannieuml; grondig verlegd. Geruggesteund door een enorme
meerderheid in het Lagerhuis is de politieke wind in Londen van richting
veranderd. Om te beginnen ten aanzien van het thema dat de
Conservatieven de afgelopen jaren tot op het bot verdeeld hield en dat
mede aanleiding vormde voor de dramatische nederlaag van de Tories:
Europa.


Na de aankondiging dat Groot-Brittannieuml; het sociale handvest van de
Europese Unie zal ondertekenen, heeft minister van Financieuml;n Gordon
Brown gisteren een stap in de richting van de Europese monetaire
hoofdstroom gezet. Het besluit van Brown om de Bank of England de
bevoegdheid te geven onafhankelijk van de regering de officieuml;le
rentetarieven vast te stellen, is niets minder dan een revolutie die een
einde maakt aan ruim driehonderd jaar politieke sturing van het Britse
rente- en wisselkoersbeleid.

De oud-linkse en Eurosceptische vleugel van Labour heeft de maatregel
onmiddellijk bekritiseerd als een opmaat naar Britse deelname aan de
Economische en Monetaire Unie ( EMU ), als het opgeven van een
economisch beleidsinstrument en als het verlies van de parlementaire
controle op het monetaire beleid. Maar de zet van Brown - gisteren
direct aangegrepen door de Bank of England om de rente een kwart punt te
verhogen ter demping van de economische uitbundigheid - is de
bekrachtiging van een verkiezingsbelofte van Blair. New Labour
manifesteert zich als de partij van de harde munt en breekt aldus met
het imago van socialisten die de monetaire politiek beschouwen als
onderwerp van permanente staatsinterventie. Na achttien jaar
thatcherisme heeft de vrije-marktideologie ook de Britse
sociaal-democraten overtuigd. In Frankrijk is zelfs de rechtse
regering-Chirac nog niet zover - laat staan de socialisten van Jospin.

De inlossing van een andere verkiezingsbelofte van Labour, snelle
ondertekening van het Europese sociale handvest, heeft minder vergaande
betekenis. Evenals de werkgelegenheidsparagraaf die op de komende top in
Amsterdam zal worden aanvaard, is het sociale handvest vooral van
symbolisch belang. Groot-Brittannieuml; herroept de
uitzonderingspositie die premier Major in 1991 in Maastricht bedong en
sluit aldus aan bij de overige lidstaten van de  EU . De minimumeisen
die het sociale handvest stelt zijn bovendien zo ruim, dat dit het
concurrentievermogen van de Britse economie niet zal aantasten.





ONAFHANKELIJKHEID van de centrale bank is eacute;&eacute;n van de
voorwaarden in het Verdrag van Maastricht voor deelname aan de  EMU , de
gemeenschappelijke Europese munt in 1999. De overdracht van het
rente-instrument betekent nog geen volledige politieke onafhankelijkheid
voor de Bank of England, maar het versterkt wel het vertrouwen in het
Britse monetaire beleid. Het betekent dat Groot-Brittannieuml;
aansluiting zoekt bij het op prijsstabiliteit gerichte beleid in de rest
van Europa en dat het pond een inflatiebestendige munt kan worden.
Decennia van devaluatie, koersschommelingen en pond-crises kunnen
daarmee tot het verleden behoren.

Deelname van het pond bij de eerste groep  EMU -landen, vermoedelijk in
1999, blijft onwaarschijnlijk, al was het alleen maar omdat Labour een
referendum over de Britse participatie aan de gemeenschappelijke
Europese munt heeft toegezegd en omdat het pond geen deel uitmaakt van
het bestaande Europese wisselkoersmechanisme. Maar Labour zet een stap
in de richting.










