


Gerichte opsporing





,,CONSEQUENT OPTREDEN is vermoedelijk de enige oplossing'', zei het
toenmalige Kamerlid Dijkstal meer dan tien jaar geleden over het
voetbalvandalisme. Hij voegde daar direct aan toe zich te realiseren dat
dit recept de betrokkenen - van lokaal bestuur en politie tot KNVB en
justitie - ,,vaak in een onmogelijk dilemma brengt: consequent optreden
of escalatie?'' Deze week zag Dijkstal, inmiddels minister van
Binnenlandse Zaken, met de diverse autoriteiten het dilemma andermaal
onder ogen en besloot dat de tijd van de consequenties is aangebroken.


Bij het tegengaan van het voetbalvandalisme wordt het accent verlegd van
ordehandhaving naar criminaliteitsbestrijding, de justitieuml;le
aanpak. De veldslag bij Beverwijk tussen de aanhang van Ajax en
Feyenoord waarbij een dode viel, markeert de waterscheiding. Los van de
mogelijke maatschappelijke oorzaken - en er bestaat een hele
varieuml;teit aan agressietheorie&euml;n - is het voetbalgeweld een op
zichzelf staand fenomeen geworden dat zijn eigen dynamiek en mechaniek
kent. Dat vraagt om een dadergerichte aanpak.

De uitslag van het crisisoverleg is allereerst van belang wegens de
ernst van de overeenstemming tussen de diverse partijen die het
opleverde. Deze is gezien de belangentegenstellingen die in het geding
zijn niet vanzelfsprekend. Het landelijk overleg voetbalvandalisme geldt
sinds jaar en dag als een spelletje zwartepieten. Belangrijk is ook de
vaststelling van minister Sorgdrager (Justitie) dat het wettelijke
instrumentarium op zichzelf voldoende aanknopingspunten biedt voor
justitieuml;le actie. Geen gelegenheidswetgeving maar gerichte
opsporing is de prioriteit.

HET GERICHT OPSPOREN en strafrechtelijk ter verantwoording roepen van
individuele geweldplegers is vooral van belang om een contraproduktieve
criminalisering van rumoerige supportersgroepen te voorkomen.
Strafbepalingen als ,,openlijke geweldpleging'' en ,,vechterij'' die in
stelling worden gebracht, hebben een collectief aspect. Dat vraagt om
een zorgvuldige toepassing, maar op zichzelf doet het natuurlijk wel
recht aan de aard van dit type geweld. Inzet van de strafbepaling over
criminele organisaties tegen voetbalvandalen roept wat dit betreft meer
vragen op.

De nieuwe aanpak omvat ook stadionverboden en een persoonsgebonden
clubkaart. Het is de vraag of deze twee zo direct aan elkaar moeten
worden gekoppeld. Het gevolg van een persoonsgebonden kaart is dat
allerlei incidenteel bezoek van een voetbalwedstrijd wordt ontmoedigd.
Het is niet waarschijnlijk dat opa eens met zijn kleinkinderen naar het
voetbal gaat als dit meebrengt dat hij eerst een serie pasfoto's moet
inleveren. Toch is de sociale veiligheid in stadions juist gediend met
familiebezoek. Overigens ook met een wat subtielere begeleiding van
supportersgroepen. ,,Cage them and they behave like animals'', wist
reeds de bekende Engelse voetbalspeler Jackie Charlton.

Het verdient heroverweging of het niet beter is stadionverboden kracht
bij te zetten met een gerichte meldingsplicht bij de politie (of
alternatieve strafinstelling) dan het hele voetbalpubliek te onderwerpen
aan een identificatieplicht.












