


Huis van het volk





NA EEN KLINKENDE  stembusoverwinning op zijn Republikeinse rivaal Dole
ligt ook de tweede ambtstermijn van president Clinton onder de schaduw
van het schandaal. De speciale aanklager Kenneth Starr is gewoon
doorgegaan met zijn onderzoek naar het achterhouden van
rekeningenoverzichten van het advocatenkantoor van Hillary Clinton en
mogelijk misbruik van vertrouwelijke FBI-dossiers door het Witte Huis.
En dan is er ook nog altijd de Whitewater-affaire, het rommelige
beleggingsavontuurtje uit Clintons tijd als gouverneur van Arkansas dat
maar niet weg wil gaan. De president noch zijn vrouw valt tot dusver
rechtstreeks iets te maken, maar toen de eerste veroordelingen van relaties van 
Clinton in Arkansas binnen waren, hebben medewerkers van Starr laten weten dat z
ij wel degelijk mikken op de
president zelf. De geloofwaardigheid van deze operatie liep vorige maand
echter een flinke deuk op toen Starr aankondigde dat hij deze zomer zijn post zo
u verruilen voor een
niversitair instituut. Niet alleen betekende dit dat hij zijn werk onaf
achterliet, maar het instituut in kwestie wordt ook nog eens
gesubsidieerd door een uitgesproken tegenstander van Clinton.  


DE SPECIALE aanklager heeft zijn voornemen inmiddels weer ingeslikt,
maar de schade is aangericht. Er was al kritiek op Starr dat hij in zijn advocat
enpraktijk onvoldoende afstand
heeft gehouden tot het anti-Clinton kamp. Bovendien heeft de Amerikaanse kiezer 
luid en duidelijk gesproken en Whitewater - alsmede alle andere zo royaal geadve
rteerde vraagtekens bij het Eerste Echtpaar - klaarblijkelijk geen reden gevonde
n de Clintons het Witte Huis te ontzeggen. Nu blijkt dat deze residentie onder C
linton op een wel zeer
speciale manier is gebruikt om geldgevers voor de verkiezingscampagne te
benaderen en te fteren. Voor betalende gasten was zelfs de chique
Lincoln-kamer op het Witte Huis beschikbaar. Het ,,huis van het volk''
is in zijn lange geschiedenis wat gewend, maar dit was wel heel grof. De grootst
e moeilijkheden
heeft tot dusver overigens vice-president Gore, doorgaans het toonbeeld van een 
ijverige padvinder. Hij belde
potentieuml;le geldgevers op vanachter zijn bureau in plaats van uit
een telefooncel buiten het hek. Dat is in strijd met een oude wet die
het gebruik van overheidsgebouwen voor politieke collectes categorisch
verbiedt. Ook al gebruikte Gore een telefoonkaart van de Democratische partij. E
n nu heeft Clinton toegegeven zelf ook wel eens met dezelfde opzet te hebben geb
eld.

 


HET IS WRANG   dat dit soort details het hele dolgedraaide systeem van
campagnefinanciering uit de aandacht dreigt te verdrijven. Twintig jaar
na de hervormingen als uitvloeisel van het Watergate-schandaal is het
kopen van politieke invloed door zakelijke belangen weer helemaal terug, ook al 
is het nu
verpakt in het verschijnsel ,,politiek actie-comiteacute;''. De
benodigde bedragen zijn buiten proporties geeuml;scaleerd. Het is tijd
voor nieuwe afspraken.

In de tussentijd heeft Clinton zelf wat uit te leggen over de invloed
van buitenlandse belangen en de mate waarin hij gulle gevers
daadwerkelijk is tegemoetgekomen. Het ziet er naar uit dat hij een heel
eind zal komen met het argument dat iedereen, inclusief de leden van het
Congres, het doet. Maar de aanloop van Al Gore naar de verkiezingen in
het jaar 2000 ziet er opeens heel anders uit.

  








