


Een vervolg van Oslo





DE GEEST van Oslo heet te zijn weergekeerd. Premier Netanyahu en
PLO-leider Arafat hebben vannacht een akkoord bereikt over de
Israelische terugtrekking uit Hebron en, vervolgens, uit de rest van de
Westelijke Jordaanoever. Maar de sfeer van de eerste handreiking tussen
Rabin en Arafat in de tuin van het Witte Huis ontbreekt. Ditmaal is het
geen overeenkomst op basis van nieuw vertrouwen, maar een zakelijk
contract, onder zware internationale druk tot stand gekomen, dat in
Israel op veel en zware weerstand stuit. Het verloop van de voorafgaande
onderhandelingen was op zichzelf al een demonstratie van de diepe
argwaan die ontstaat als partijen overtuigd de ander van kwade trouw
betichten.


In de toekomst zal dit niet veranderen. De Israelieuml;rs spreken niet
van terugtrekking maar van het opnieuw ontplooien van hun strijdkrachten
in het gebied dat ze in 1967 op Jordanieuml; veroverden. Zoals in Gaza
en Hebron zullen de Palestijnen iedere volgende stap in dit proces
moeten afdwingen bij een politicus die zijn aanhang nog deze week liet
weten: ,,Ons doel is niet te vertrekken maar te blijven.'' Voor de
joodse kolonisten, een kleine minderheid tussen de Palestijnen, zal dit
onvoldoende zijn. Maar het is waarschijnlijk genoeg om de regerende
Israelische coalitie bijeen te houden.

NETANYAHU IS verguisd om zijn lang volgehouden immobilisme en zijn
ontwijkend gedrag sinds hij zich gedwongen voelde in beweging te komen.
Het zou te ver gaan om in de premier nu de verlichte politicus te zien
die een halsstarrige aanhang behendig tot de aanvaarding van
onontkoombare concessies wist over te halen. De man deelt de frustraties
en de achterdocht van zijn achterban en hij heeft er op zijn manier
alles aan gedaan de werkelijkheid zo lang mogelijk te ontlopen. Maar
zijn machtsinstinct heeft Netanyahu, na het bezoek van koning Hussein
van afgelopen weekeinde, ertoe gebracht overstag te gaan. Overleven is
de naam van het spel, wist de Jordaanse gast uit eigen ervaring.

De begeleiders van het vredesproces, de VS en de EU, doen er goed aan de
lessen van het afgelopen jaar niet te vergeten. Op de fundamenten van
Oslo zal verder moeten worden gebouwd, maar het resultaat zal anders en
minder zijn dan na Oslo een tijdlang werd aangenomen. Niet alleen zullen
zich in het vredesproces voortdurend vertragingen en spanningen
voordoen, belangrijker is dat deze Israelische regering een heel ander
concept hanteert en een heel ander resultaat voor ogen heeft dan de PLO
van Arafat. In wezen weigert Netanyahu de westelijke oever van de
Jordaan werkelijk op te geven. De vorm van autonomie die hij de
Palestijnen gunt, blijft tweederangs.











